🌿 Κυριακή των Βαΐων 🌿

Σήμερα δεν είναι απλώς μια γιορτή.
Είναι μια υπενθύμιση.

Ότι η δύναμη δεν έρχεται με θόρυβο,
αλλά με πίστη, ηρεμία και αγάπη.

Ότι η ζωή… ακόμα κι όταν περνά από δυσκολίες,
πάντα βρίσκει τον δρόμο της προς το φως.

Στα υπέροχα 50+,
κρατάμε μέσα μας αυτή τη γαλήνη λίγο πιο βαθιά.
Μαθαίνουμε να αφήνουμε ό,τι βαραίνει
και να κρατάμε ό,τι έχει αληθινή αξία.

🌿 Ας είναι η σημερινή μέρα
μια μικρή αρχή για περισσότερη εσωτερική ηρεμία,
περισσότερη πίστη…
και περισσότερη αγάπη για τον εαυτό μας.

Καλή Κυριακή των Βαΐων 💛

#stayperocha50 #γυναικες50plus #kyriakhtonvaion #ευγνωμοσυνη #over50life #womenover50 #greekblogger

Φίλη μου, βάλε έναν καφέ ☕ κι έλα να σου πω κάτι...

Οχι σαν ειδικός, οχι σαν κάποια που τα κάνει όλα σωστά. 

Αλλά σαν γυναίκα, σαν κι εσένα 💛 

Που λες, πάντα έλεγα ότι η γυμναστική, δεν είναι για μένα... 

ή τουλάχιστον έτσι πίστευα για πολλά πολλά χρόνια! 😄

Την έβλεπα κάπως αυστηρή, πολύ απαιτητική, πολύ πρέπει..
σαν εκείνον τον “καλό μαθητή” που σε κοιτάει και σε κάνει να νιώθεις τύψεις επειδή δεν εσύ δεν πήγες σήμερα σχολείο, και προτίμησες να κάνεις κοπάνα..😅

Μέχρι που μια μέρα…
την κοίταξα αλλιώς 

Δεν την είδα σαν υποχρέωση.
Την είδα σαν δώρο.

Σαν εκείνα τα μικρά δωράκια που δεν κάνουν θόρυβο,
αλλά αλλάζουν σιγά σιγά τη ζωή σου 💛

Έτσι, ξεκίνησα κι εγώ.
Όχι με φόρα.
Όχι με πρόγραμμα “θα αλλάξω τη ζωή μου από Δευτέρα” (το έχουμε πει κι αυτό 😄)

Αλλά με κάτι πολύ απλό:

👉 10 λεπτά.

10 λεπτά με μουσική 🎵
10 λεπτά που δεν χρωστάω σε κανέναν
10 λεπτά μόνο για μένα

Και ξέρεις κάτι;

Αυτά τα 10 λεπτά…
άρχισαν να μεγαλώνουν μέσα μου.

Δεν έγινε ξαφνικά το σώμα μου “τέλειο”.
Δεν έγινα άλλη γυναίκα.

Έγινα όμως λίγο πιο… εγώ.

Λίγο πιο ανάλαφρη.
Λίγο πιο ζωντανή.
Λίγο πιο χαμογελαστή 😊

Γιατί τελικά, η γυμναστική δεν είναι:
❌ κιλά
❌ καθρέφτες
❌ πίεση

Είναι:

🌷 κίνηση

🌷φροντίδα 

🌷αγάπη

Και κάπως έτσι, κάθε μέρα…
“κρεμάω κι εγώ τη δική μου κάλτσα”

και την γεμίζω με κάτι πολύ απλό:
μια μικρή κίνηση για μένα.

Κορίτσια μου, δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τη ζωή μας.

👉Μόνο να της δώσουμε 10 λεπτά.

Και εκεί…
γίνονται τα υπέροχα ✨

Με αγάπη,
Ελιάνα 💗👉

Σήμερα είναι Δευτέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινάει. Κι εγώ μαζί της, για ακόμη μια μέρα, από την αρχή. Και δεν ξέρω γιατί… αλλά ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω λίγο πιο ήρεμα αυτή την εβδομάδα. Όχι με βιασύνη, ούτε με “πρέπει”. Απλά και μόνο με μια μια σκέψη.

Αυτή την εβδομάδα θέλω να θυμάμαι ότι δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα τέλεια. Δεν χρειάζεται να προλάβω τα πάντα. Δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κανέναν. Ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί, κάπου μέσα στα χρόνια, κουράστηκα πολύ από όλο αυτό.

Σήμερα, και από σήμερα, θέλω να δώσω χώρο στον εαυτό μου. Να πιω έναν καφέ χωρίς να σκέφτομαι τι έχω να κάνω μετά. Να βγω μια βόλτα, χωρίς να έχω κάπου συγκεκριμένα να πάω. Και προπαντός, να πω όχι χωρίς ενοχές.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που έρχεται σαν δώρο πολύτιμο καθώς μεγαλώνουμε. Να επιλέγουμε τι θέλουμε να κάνουμε, όχι με άγχος, όχι με “πρέπει”, αλλά με βάση τα θέλω μας και την γλυκειά ηρεμία και σιγουριά που συνοδεύει αυτήν την επιλογή.

Αν είσαι κι εσύ σε αυτή τη φάση, ίσως να νιώθεις κάτι παρόμοιο.Ίσως να κουράστηκες λίγο από το “τρέξιμο” των προηγούμενων χρόνων. Ίσως να θέλεις κι εσύ απλά… να ανασάνεις.

Και δεν χρειάζεται να αλλάξουμε την ζωή μας. Απλά να της δώσουμε χώρο. Μόνο να της δώσουμε λίγο χώρο.Έστω για μια εβδομάδα. Για αρχή...

Και αν κάτι θέλω να κρατήσω από σήμερα, είναι αυτό:

Μπορώ να πάω πιο αργά… και πάλι να είμαι εντάξει.

Ελιάνα, με 💗

Πριν λίγες μέρες, ήπιαμε καφέ με δύο αγαπημένες μου εξαδέλφες.

Ήταν Κυριακή πρωί, με ήλιο…
από εκείνες τις μέρες που απλά θες να είσαι έξω και να μην κάνεις τίποτα άλλο.

Και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;

Ότι είχαμε να βρεθούμε… πολύ καιρό.

Από αυτό το “πολύ καιρό” που λες
“να κανονίσουμε”
και τελικά περνάει ο καιρός και δεν κανονίζεις ποτέ 😄

Καθίσαμε λοιπόν, πήραμε τους καφέδες μας
και ξεκινήσαμε από τα βασικά:

👉 “Τα παιδιά τι κάνουν;”

👉“Εσύ πώς είσαι;”

👉 “Τι γίνεται σπίτι;”

(τα γνωστά 😄)

Και μετά… άνοιξαν όλα.

Γιατί όταν υπάρχει οικειότητα,
δεν μένεις στα επιφανειακά.

Μιλήσαμε για τα πάντα.

Για τα οικογενειακά μας.
Για τα προσωπικά μας.
Για αυτά που μας απασχολούν… αλλά και για αυτά που μας κάνουν να γελάμε.

Και φυσικά…
έπρεπε να πω κι εγώ τα δικά μου 😏

👉Για το νέο κεφάλαιο στην ζωή μου

👉Για τη ζωή στην Ολλανδία

 👉Για το “πώς είναι τελικά εκεί;”

(και ναι… είχαμε να πούμε πολλά γι αυτό 😉)

Γιατί τελικά,
όταν τα λες από κοντά, όλα ακούγονται αλλιώς.

Πιο ζωντανά.
Πιο αληθινά.
Και σίγουρα… πιο αστεία.

Δεν ξέρω πόση ώρα καθίσαμε.

Ξέρω μόνο ότι κάποια στιγμή είπαμε:

👉“Πότε πέρασε η ώρα;”

Κλασικό 😄

Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε γέλια και ιστορίες,
σκέφτηκα κάτι πολύ απλό:

👉 Αυτές οι στιγμές… είναι που μένουν.

Όχι τα μεγάλα.
Όχι τα εντυπωσιακά.

Αλλά ένας καφές…
με ανθρώπους που σε ξέρουν από πάντα.

Και ίσως τελικά…

να μην χρειάζεται τίποτα περισσότερο.

💛Αν έχεις κι εσύ τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου…
μην περιμένεις να “βρεις χρόνο”.

Βρες τον.

(και πιες έναν καφέ παραπάνω ☕😘)

✨ Και ναι…
το επόμενο ραντεβού το είπαμε:

“να μην περάσει τόσος καιρός πάλι!”

(θα δούμε 😄)

Ελιάνα, με 💗 

☕ Το κακάο μου σήμερα βγήκε πικρό. Και όχι από τη γεύση...

Καθόμουν αναπαυτικά στον καναπέ μου, με ένα ζεστό κακάο στα χέρια. Γύρω μου αγαπημένες φίλες και τα λέγαμε. Στιγμές χαλάρωσης και ψιλοκουβέντας, απ' αυτές τις στιγμές που λες " εδώ είμαι καλά". Ομως, από κουβέντα σε κουβέντα, το θέμα γύρισε στην παιδική εργασία και στην εκμετάλευση που ακόμα καλά κρατεί στις μέρες μας... Και τότε έριξα μια ματιά στο φλυτζάνι που κρατούσα, και ξαφνικά, το κακάο μου, δεν είχε πια την ίδια γεύση. 

Τα κορίτσια κάποια στιγμή έφυγαν. Κι εγώ, άνοιξα το λαπτοπ μου και άρχισα το ψάξιμο σχετικά με τα νεότερα για τις φυτείες κακάο. Για την παιδική εργασία στην Γκάνα και την Ακτή Ελεφαντοστού, από όπου προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος του κακάο που καταναλώνουμε. Για την σιωπή των μεγάλων εταιρειών. Και το κακάο μου.... βγήκε ξινό.

Στις ακραία φτωχές αυτές χώρες, χιλιάδες παιδιά εξακολουθούν να δουλεύουν σε βαριές και επικίνδυνες συνθήκες. Όχι από επιλογή. Από ανάγκη. Και σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο γι αυτά τα παιδιά, παρότι οι μεγάλες εταιρείες δηλώνουν ότι «δεν το αποδέχονται».

Το σύστημα συνεχίζει να λειτουργεί έτσι ώστε να τις συμφέρει.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να κατηγορήσω ούτε εσένα, ούτε εμένα που πίνουμε κακάο. 

Το γράφω γιατί κάποια στιγμή, όταν αρχίζεις να βλέπεις πίσω από τις ετικέτες, δεν μπορείς πια να πίνεις αθώα.

Και ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

• να ενημερωνόμαστε

• Να επιλέγουμε λίγο πιο συνειδητά ( προϊόντα με ετικέτες Fairtrade ή Rainforest Alliance)          και 

• Να μην σωπαίνουμε

Γιατί η σιωπή είναι πάντα ο καλύτερος σύμμαχος της εκμετάλλευσης.

Τελικά σήμερα το κακάο μου δεν ήταν απλώς ρόφημα. Ηταν υπενθύμιση... Κι είπα να την μοιραστώ μαζί σας...
Καλό βράδυ κορίτσια μου 💖