Μ.Παρασκευή: Η σιωπή που λέει την αλήθεια 🌿

Υπάρχουν μέρες που δεν ζητούν πολλά.
Δεν θέλουν φωνές, δεν θέλουν εξηγήσεις, δεν θέλουν “πρέπει”.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μία από αυτές.

Είναι η μέρα που, όσο κι αν τρέχει η ζωή μας, κάτι μέσα μας σταματά.
Σαν να χαμηλώνει ο κόσμος την ένταση… για να μπορέσουμε επιτέλους να ακούσουμε.

Όχι τους άλλους.
Εμάς.

Τον πόνο που δεν είπαμε.
Την αγάπη που δώσαμε χωρίς να την μετρήσουμε.
Την αγάπη που ίσως δεν πήραμε όπως την θέλαμε… αλλά συνεχίσαμε.

Γιατί κάπου εκεί κρύβεται η δύναμή μας.

Όχι στο να αντέχουμε τα πάντα.
Αλλά στο να επιλέγουμε τι αξίζει να μείνει.

Σήμερα δεν είναι μέρα θλίψης μόνο.
Είναι μέρα αλήθειας.

Μιας αλήθειας ήσυχης… που δεν επιβάλλεται, δεν φωνάζει, δεν πιέζει.
Απλώς υπάρχει.

Και μας θυμίζει κάτι πολύ απλό, αλλά τόσο σημαντικό:

Η αγάπη δεν πονά για να αποδείξει ότι είναι αληθινή.

Η αγάπη υπάρχει… και γαληνεύει.

Αν κάτι σε πονά, δεν είναι αγάπη.
Είναι κάτι που ήρθε να σου μάθει… πως να φύγεις.

Σήμερα λοιπόν…
ας μη μιλήσουμε πολύ.

Ας καθίσουμε λίγο πιο κοντά στον εαυτό μας.
Με κατανόηση. Με τρυφερότητα. Με σεβασμό.

Σαν να κρατάμε το χέρι κάποιου που αγαπάμε πολύ.

Το δικό μας.

Ελιάνα, με 💗 

 

Αλλά όχι για μια αγάπη που σε πληγώνει και σε κρατά δεμένη.

Μιλά για μια αγάπη που δίνεται ελεύθερα.
Που επιλέγει να προσφέρει… όχι να υποφέρει.

Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητά να χαθείς.
Δεν ζητά να μικρύνεις.
Δεν ζητά να αντέχεις τον πόνο για να αποδείξεις κάτι.

Η αληθινή αγάπη — αυτή που όλοι αναζητούμε —
μοιάζει πιο πολύ με εκείνη που νιώθουμε για το παιδί μας:

Καθαρή.
Προστατευτική.
Χωρίς όρους.
Χωρίς φόβο.

Και ίσως αυτό είναι το πιο βαθύ μήνυμα της ημέρας:

Όχι να μάθουμε να πονάμε για να αγαπάμε…
αλλά να θυμηθούμε πώς είναι να αγαπάμε αληθινά.

Και να μην μένουμε ποτέ εκεί που η “αγάπη” πονάει περισσότερο απ’ όσο ανθίζει.

Ελιάνα, με 💗 

 

Μ. Τετάρτη: Όταν η σιωπή λέει όσα δεν τολμάμε να πούμε

🌿 Μ. Τετάρτη: Η σιωπή που μιλάει

Υπάρχουν ημέρες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι μία από αυτές.

Είναι μια μέρα πιο ήσυχη. Πιο εσωτερική.
Σαν να χαμηλώνει λίγο ο κόσμος γύρω μας, για να ακούσουμε κάτι πιο βαθύ.

Σήμερα, η Εκκλησία μας θυμίζει δύο πράξεις.
Την μετάνοια… και την προδοσία.

Από τη μία, η γυναίκα που πλησιάζει τον Χριστό με ταπεινότητα και αγάπη.
Χωρίς φωνές. Χωρίς εξηγήσεις. Μόνο με την καρδιά της.

Κι από την άλλη, ο Ιούδας.
Που επιλέγει τον δρόμο της απομάκρυνσης.

Και κάπου εκεί…
βρισκόμαστε όλοι μας.

Γιατί η Μεγάλη Τετάρτη δεν είναι μια ιστορία του τότε.
Είναι ένας καθρέφτης του σήμερα.

Πόσες φορές δεν κρατήσαμε μέσα μας πράγματα που θέλαμε να πούμε;
Πόσες φορές δεν πλησιάσαμε με αγάπη… ή δεν απομακρυνθήκαμε από φόβο;

Η μέρα αυτή δεν ζητάει να είμαστε τέλειοι.
Ζητάει να είμαστε αληθινοί.

Να σταθούμε για λίγο.
Να κοιτάξουμε μέσα μας χωρίς αυστηρότητα.
Και ίσως… να συγχωρέσουμε λίγο περισσότερο.
Τους άλλους.
Και τον εαυτό μας.

Γιατί, τελικά, η υψηλότερη μορφή της άνοιξης —
δεν είναι μόνο γύρω μας.

Είναι εκείνη που ανθίζει μέσα μας,
όταν αφήνουμε χώρο για αγάπη.

Ελιάνα, με 💗 

foto: web

Μεγάλη Δευτέρα – Μια αρχή κάθαρσης και αλήθειας 🌷

Η Μεγάλη Δευτέρα η πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας. Είναι μια σιωπηλή πρόσκληση…
να σταθούμε για λίγο απέναντι στον εαυτό μας.

Να κοιτάξουμε μέσα μας, χωρίς φόβο, χωρίς δικαιολογίες.

Η μορφή του Ιωσήφ του Παγκάλου, που τιμάται επίσης αυτή την ημέρα, αλλά πάνω απ' όλα η αρχή της αγωνίας του Ιησού,
μας θυμίζει τη δύναμη της υπομονής, της πίστης και της καθαρότητας της ψυχής.
Μας θυμίζει όλους τους ανθρώπους που αδικήθηκαν, προδόθηκαν, αλλά ποτέ δεν έχασαν το Φως τους. 

Και μαζί,  η παραβολή της άκαρπης συκιάς.
Μια εικόνα που ίσως μας αγγίζει βαθύτερα απ’ όσο νομίζουμε…

Γιατί μας καλεί να αναρωτηθούμε:
Ζούμε ουσιαστικά;
Δίνουμε καρπούς;
Ή απλώς υπάρχουμε μέσα στην καθημερινότητα;

Στα υπέροχα 50 plus , αυτές οι σκέψεις γίνονται πιο έντονες… πιο αληθινές.
Δεν μας αρκεί πια το “φαίνεσθαι”.
Αναζητούμε το “είναι”.

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι μια ευκαιρία.
Όχι για ενοχή… αλλά για επίγνωση.
Όχι για αυστηρότητα… αλλά για επιστροφή.

Να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει.
Να φροντίσουμε τη γη της ψυχής μας…
ώστε να ανθίσει ξανά.

Γιατί ποτέ δεν είναι αργά
να ζήσουμε με περισσότερη αλήθεια, περισσότερη αγάπη, περισσότερη παρουσία.

🌷 Ας είναι αυτή η μέρα μια ήσυχη αρχή.
Μια αρχή εσωτερικής κάθαρσης…
και ουσιαστικής επιστροφής σε εμάς.

Ελιάνα, με 💗 

Σήμερα είναι Δευτέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινάει. Κι εγώ μαζί της, για ακόμη μια μέρα, από την αρχή. Και δεν ξέρω γιατί… αλλά ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω λίγο πιο ήρεμα αυτή την εβδομάδα. Όχι με βιασύνη, ούτε με “πρέπει”. Απλά και μόνο με μια μια σκέψη.

Αυτή την εβδομάδα θέλω να θυμάμαι ότι δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα τέλεια. Δεν χρειάζεται να προλάβω τα πάντα. Δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κανέναν. Ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί, κάπου μέσα στα χρόνια, κουράστηκα πολύ από όλο αυτό.

Σήμερα, και από σήμερα, θέλω να δώσω χώρο στον εαυτό μου. Να πιω έναν καφέ χωρίς να σκέφτομαι τι έχω να κάνω μετά. Να βγω μια βόλτα, χωρίς να έχω κάπου συγκεκριμένα να πάω. Και προπαντός, να πω όχι χωρίς ενοχές.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που έρχεται σαν δώρο πολύτιμο καθώς μεγαλώνουμε. Να επιλέγουμε τι θέλουμε να κάνουμε, όχι με άγχος, όχι με “πρέπει”, αλλά με βάση τα θέλω μας και την γλυκειά ηρεμία και σιγουριά που συνοδεύει αυτήν την επιλογή.

Αν είσαι κι εσύ σε αυτή τη φάση, ίσως να νιώθεις κάτι παρόμοιο.Ίσως να κουράστηκες λίγο από το “τρέξιμο” των προηγούμενων χρόνων. Ίσως να θέλεις κι εσύ απλά… να ανασάνεις.

Και δεν χρειάζεται να αλλάξουμε την ζωή μας. Απλά να της δώσουμε χώρο. Μόνο να της δώσουμε λίγο χώρο.Έστω για μια εβδομάδα. Για αρχή...

Και αν κάτι θέλω να κρατήσω από σήμερα, είναι αυτό:

Μπορώ να πάω πιο αργά… και πάλι να είμαι εντάξει.

Ελιάνα, με 💗

Πριν λίγες μέρες, ήπιαμε καφέ με δύο αγαπημένες μου εξαδέλφες.

Ήταν Κυριακή πρωί, με ήλιο…
από εκείνες τις μέρες που απλά θες να είσαι έξω και να μην κάνεις τίποτα άλλο.

Και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;

Ότι είχαμε να βρεθούμε… πολύ καιρό.

Από αυτό το “πολύ καιρό” που λες
“να κανονίσουμε”
και τελικά περνάει ο καιρός και δεν κανονίζεις ποτέ 😄

Καθίσαμε λοιπόν, πήραμε τους καφέδες μας
και ξεκινήσαμε από τα βασικά:

👉 “Τα παιδιά τι κάνουν;”

👉“Εσύ πώς είσαι;”

👉 “Τι γίνεται σπίτι;”

(τα γνωστά 😄)

Και μετά… άνοιξαν όλα.

Γιατί όταν υπάρχει οικειότητα,
δεν μένεις στα επιφανειακά.

Μιλήσαμε για τα πάντα.

Για τα οικογενειακά μας.
Για τα προσωπικά μας.
Για αυτά που μας απασχολούν… αλλά και για αυτά που μας κάνουν να γελάμε.

Και φυσικά…
έπρεπε να πω κι εγώ τα δικά μου 😏

👉Για το νέο κεφάλαιο στην ζωή μου

👉Για τη ζωή στην Ολλανδία

 👉Για το “πώς είναι τελικά εκεί;”

(και ναι… είχαμε να πούμε πολλά γι αυτό 😉)

Γιατί τελικά,
όταν τα λες από κοντά, όλα ακούγονται αλλιώς.

Πιο ζωντανά.
Πιο αληθινά.
Και σίγουρα… πιο αστεία.

Δεν ξέρω πόση ώρα καθίσαμε.

Ξέρω μόνο ότι κάποια στιγμή είπαμε:

👉“Πότε πέρασε η ώρα;”

Κλασικό 😄

Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε γέλια και ιστορίες,
σκέφτηκα κάτι πολύ απλό:

👉 Αυτές οι στιγμές… είναι που μένουν.

Όχι τα μεγάλα.
Όχι τα εντυπωσιακά.

Αλλά ένας καφές…
με ανθρώπους που σε ξέρουν από πάντα.

Και ίσως τελικά…

να μην χρειάζεται τίποτα περισσότερο.

💛Αν έχεις κι εσύ τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου…
μην περιμένεις να “βρεις χρόνο”.

Βρες τον.

(και πιες έναν καφέ παραπάνω ☕😘)

✨ Και ναι…
το επόμενο ραντεβού το είπαμε:

“να μην περάσει τόσος καιρός πάλι!”

(θα δούμε 😄)

Ελιάνα, με 💗 

Παρασκευή 9μμ-1πμ:πρόβα το θεατρικό.Επιστροφή στο σπίτι 2 παρά, ύπνος 3.. (δεν θέλω σχόλια,διάβαζα ).

Εγερτήριο 5.30(αναχώρηση guest). Δεν ξανακοιμάσαι μετά! Προετοιμασία χώρου για τους αυριανούς φιλοξενούμενους. Καφές. Γυμναστική ( για τον συγκλονιιιστικό χρόνο των 3'. Τόσο άντεξα "σανίδα" και μετά βρόντηξα με την γλώσσα έξω, χάμω..).

Ενα ντουζάκι, το καλάθι μου στον ώμο για τον δρόμο, και δρόμο για λαϊκή. Ψώνια της Κυριακής του Πάσχα. Και μην ακούσω σχόλια του τύπου είναι νωρίς! Αμα τα ζαρζαβάτια στεγνώσουν καλά, κρατάνε μια χαρά και 10 μέρες. Και γλυτώνεις το πάστωμα της τελευταίας μέρας που γίνεται το έλα να δεις...

Συνεχίζουμε την μικρή πικρή μας ιστορία. Επιστροφή στο σπίτι, πλύσιμο και ταχτοποίημα τα ψώνια, προετοιμασία της ζύμης για το φύλλο της αυριανής πρασοτυρόπιττας, και μια και είμαι στην κουζίνα, ρίχνω κι ένα πρασόρυζο να γίνεται για το μεσημέρι. Η ώρα έχει πάει 12. Κομπλέ (που λέμε κι εμείς τα νιάτα).Γράφω δυό γραμμές, και μετά θα πάρω στα χέρια μου τους Πέρσες. Οχι τους αληθινούς, τους άλλους του χαρτιού. Θα κάτσω να κάνω μια επανάληψη τον ρόλο. Και μετά, θα φάω.

Και μετά εκεί κατά τις 4 θα φύγω, γιατί 4.30 με 8.30 έχουμε πρόβα.

Και μετά θα γυρίσω και θα ετοιμαστώ γιατί έχουμε σουρπρίζ πάρτυ σε μια φίλη για τα γενέθλειά της. Κλείνει τα 55. Και λαχταράει να έρθει η ώρα για να πάρει την σύνταξή της και να κάάάάθεται..... Αν κρίνω από το ότι μοιάζουμε πολύ (έχουμε τον ακάθιστο και οι δυό μας..) μάλλον το κόβω ότι σαν και μένα θα καταλήξει.