Πέμπτη 26 Μαΐου 2022


 Μαζί με το δικαίωμα να κάνεις επιτέλους μόνο ό,τι γουστάρεις. Κάτι σαν την εφηβεία δηλαδή, αλλά χωρίς τις ανασφάλειες.

Δεν είναι η δόξα δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά», τραγούδησε ο Πορτοκάλογλου σε στίχους δικούς του, εκλαϊκεύοντας με αυτόν τον τρόπο τη λόγια «Ιθάκη» του Καβάφη, όπου μας προτρέπει σαν βγούμε στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να ευχόμαστε να είναι μακρύς ο δρόμος. Το θέμα είναι ότι, όσο μακρύς και αν είναι, κάποια στιγμή φτάνουμε στο μέσο (και λίγο παραπάνω) του δρόμου χωρίς να το καταλάβουμε. Κοινώς, πενηνταρίζουμε. Που σημαίνει, εφόσον είμαστε γυναίκες, ότι γινόμαστε εμμηνοπαυσιακές. Λέξη που εκτοξεύεται ενίοτε και σαν βρισιά, ρατσιστικής αίγλης. Το ρατσιστικό στοιχείο εδώ αφορά την ηλικία, η οποία εκλαμβάνεται αυτομάτως από τον επιτιθέμενο ως στοιχείο ευαλωτότητας. Δεν πάνε άλλωστε πολλά χρόνια από τότε που ενοχικές περσόνες παραποιούσαν τα στοιχεία της αστυνομικής τους ταυτότητας αλλάζοντας την ημερομηνία γέννησης.

Σήμερα έχει αποδειχθεί ότι δεν χρειάζεται παρά μια επίσκεψη στο δερματολόγο και ένα στενό τζιν (και δεν χρειάζεται καν να είμαστε αδύνατες – think positivity). Μόνο που το τζιν έχει αυτή την κακή συνήθεια, από τότε που γεννήθηκε: θέλει το δρόμο. Με τα χρόνια, είναι αλήθεια, μας προέκυψαν τζιν που νοικοκυρεύτηκαν και έζησαν σε νοικοκυρεμένες ντουλάπες, αλλά το τζιν το έχει στο νήμα του να αναζητά το δρόμο. Ποιο δρόμο, θα μου πεις, στα πενήντα; Τον καλύτερο! Αν σκεφτούμε ότι επαγγελματικά ό,τι ήταν να γίνει έχει γίνει, ότι οικογενειακά σιγά-σιγά βγαίνει το κεφάλι έξω από τις υποχρεώσεις, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ότι σεξουαλικά οι ορμές είναι λιγότερο επιτακτικές (που σημαίνει λιγότερα λάθη, λιγότερες σκοτούρες, περισσότερος χρόνος!), τι απομένει; Η γιορτή. Ναι, η γιορτή εφόσον υπάρχει καλή υγεία και δεν μας έχει χτυπήσει καμιά τρομερή συμφορά.

Επαγγελματικά ό,τι ήταν να γίνει έχει γίνει, οικογενειακά σιγά-σιγά βγαίνει το κεφάλι έξω από τις υποχρεώσεις, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, σεξουαλικά οι ορμές είναι λιγότερο επιτακτικές (που σημαίνει λιγότερα λάθη, λιγότερες σκοτούρες, περισσότερος χρόνος!), τι απομένει; Η γιορτή.

Στη γιορτή των 50 ξαναβρίσκουμε ασχολίες που είχαμε χάσει μαζί με την εφηβεία. Βρίσκουμε ελεύθερο χρόνο, φιλίες που είχαμε συντονίσει στην αναμονή, αλλά και κατεστραμμένες σχέσεις, γάμους πιθανόν που βάλτωσαν και μοναχικούς βίους που δεν βρήκαν συμπόρευση. Ό,τι είχαμε και στην εφηβεία δηλαδή, μείον τους κατεστραμμένους γάμους. Πιθανόν τότε να είχαμε μόνο κατεστραμμένες οικογένειες και πολλά ελαφρυντικά για τους εαυτούς μας. Τώρα, αν υπάρχουν κατεστραμμένες οικογένειες, αυτές είναι δικό μας έργο, και τα ελαφρυντικά ανήκουν στους απογόνους μας.

Ισότητα στην εκκίνηση δηλαδή. Και αν αυτή η εκκίνηση στην εφηβεία σήμαινε σκληρότητα, στην επαναφορά της εμμηνόπαυσης γίνεται ανοχή και επιείκεια. Που σημαίνει καλοσύνη. Κι αν στην εκκίνηση, μετά την εφηβεία, μετά τις σπουδές, το θέμα ήταν στόχοι κι άλλοι στόχοι και υποχρεώσεις και ανέλιξη και κοινωνική καταξίωση και σπίτια και λεφτά και αυτοκίνητα, ήρθαν δεκαετίες κακορίζικες που τα ματαίωσαν, οικονομικές κρίσεις και πανδημίες που τα θάμπωσαν. Αναγκαστήκαμε να μικρύνουμε τον ίσκιο μας, κι είδαμε το αληθινό μας μπόι, δεν είναι λίγο αυτό. Είναι ακριβώς το μπόι που χωράει στο νοικοκυρεμένο τζιν μας, που ήρθε η ώρα του να αλητέψει. Που σημαίνει τώρα περισσότερο από ποτέ να αποδεχτεί τη ρευστότητα της ζωής, όπως τότε στην εφηβεία, και να πάψει να περιφρουρεί τα κεκτημένα του, όπως ο σκύλος το κόκαλο. Να λύσει γόρδιους δεσμούς παίρνοντας το ψαλίδι, να σηκώσει τις ευθύνες που του αναλογούν, να κάνει απολογισμούς και επιδιορθώσεις, όπου είναι εφικτό. Και κυρίως να πάρει τους δρόμους. Θάλασσες, βουνά και κάμποι μάς περιμένουν – και όχι ένας ζουληγμένος (από το καθισιό) καναπές και μεσημεριανάδικα. Και δεν χρειάζεται καν ένα κομπόδεμα γι’ αυτό.

Θάλασσες, βουνά και κάμποι μάς περιμένουν – και όχι ένας ζουληγμένος (από το καθισιό) καναπές και μεσημεριανάδικα. Και δεν χρειάζεται καν ένα κομπόδεμα γι’ αυτό.

Οι δρόμοι είναι εντελώς δωρεάν, τα πόδια μας ακόμα δυνατά, και οι θάλασσες, οι κάμποι και τα βουνά είναι εντελώς κοντά μας. Ήρθε η ώρα της ελαφρότητας, όσο και αν σε κάποιους αυτό ακούγεται παράλογο, καθώς αυτή η ηλικιακή ομάδα έχει ταυτιστεί κυρίως με το τέλος των ψευδαισθήσεων. Ναι, ήρθε η ώρα της ελαφρότητας, καθώς το τέλος των ψευδαισθήσεων και οι ματαιώσεις μόνο με το χιούμορ, ακόμα και αν είναι μαύρο, ξορκίζονται. Τα πόδια μάς δόθηκαν για να μας παίρνουν μακριά, σε αντίθεση με το μυαλό που κολλάει. Τα πόδια, ο δρόμος και η κουβέντα (με εκείνες τις φίλες που είχαμε στην αναμονή) κάνουν τη μαυρίλα να ξεθωριάζει, τα μεγάλη λάθη να παίρνουν τις σωστές τους διαστάσεις, ενίοτε να μικραίνουν τόσο ώστε να χωράνε στην παλάμη μας. Τα λάθη με τον τρόπο αυτό γίνονται διαχειρίσιμα, όσο διαχειρίσιμες γίναμε κι εμείς, καθώς έχουμε λειάνει τις γωνίες μας, δεν έχουμε την αιχμηρότητα της νιότης, που σημαίνει ότι είμαστε λιγότερο επικίνδυνες για τον εαυτό μας και τους άλλους. Γίναμε δηλαδή τα πιο κατάλληλα πλάσματα για αγκαλιά. Λίγο είναι αυτό σε έναν κόσμο που τρελαίνεται; Είμαστε το φρένο και η λογική του.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους απογόνους μας να κάνουν τσουλήθρα στα δικά τους λάθη -βέβαιες ότι δεν θα τα αποφύγουν- κι ας είμαστε εκεί με ανοιχτή αγκαλιά αντί για κραυγές και άγχη – οι συμβουλές δεκτές, με μέτρο τη συμπεριφορά μας. Κυρίως, όμως, ας αφεθούμε, τώρα που έχουμε ελεύθερο χρόνο, να απολαύσουμε τα ωραιότερα πράγματα στον κόσμο τα οποία πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι πάντα δωρεάν. Η φύση και η αγάπη. Αυτοφυή και παραγνωρισμένα.

πηγή: https://www.marieclaire.gr/


 


Γιατί δυσκολευόμαστε να κάνουμε σχέσεις; Γιατί δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε μια σχέση; Γιατί μας απογοητεύει η αγάπη; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα θα χρειαστεί να διαλύσουμε κάποιους μύθους γύρω από τη φύση μας και την αγάπη και να δούμε την αλήθεια των πραγμάτων.

Οι μύθοι για την αγάπη έχουν χτιστεί από την κοινωνία μας. Μας έχουν πείσει να πιστεύουμε στη ρομαντική αγάπη και στον τέλειο έρωτα. Οι ταινίες, οι ποιητές, τα βιβλία, τα περιοδικά μιλούν και εξιδανικεύουν την αγάπη και ενώ αυτό μας δημιουργεί ελπίδες και όμορφες εικόνες, ταυτόχρονα ίσως είναι η μεγαλύτερη υπονόμευση της πραγματικής αγάπης.

#1 Μύθος: Θα γνωρίσουμε το άλλο μας μισό. Τον άνθρωπο που θα μας κάνει νιώσουμε πλήρεις και όλα θα κυλάνε αβίαστα.

H Αλήθεια: Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως, έχουμε κάποια δύσκολα χαρακτηριστικά. Κάποιες παραξενιές. Οι μόνοι που δεν έχουν παραξενιές είναι οι άνθρωποι που μόλις γνωρίσαμε! Μόνο αυτοί μας φαίνονται κανονικοί. Με το που τους γνωρίσουμε λίγο παραπάνω όμως, καταλαβαίνουμε ότι και αυτοί έχουν τα θέματά τους… Είναι φυσιολογικό. Άρα και εμείς και ο άνθρωπος που θα σχετιστούμε θα έχουμε παραξενιές και ελαττώματα. Όλοι ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ έχουμε έναν τρόπο να κάνουμε το βίο αβίωτο για τους συντρόφους μας. Αυτό δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα προκύπτει όταν δεν γνωρίζουμε αυτόν τον δικό μας τρόπο… Δυστυχώς, αυτό είναι το πιο σύνηθες. Όταν δε γνωρίζουμε τον εαυτό μας (και είναι μια αρκετά επίπονη διαδικασία η αυτογνωσία) τότε γίνεται εξαιρετικά πολύπλοκο το να σχετιστούμε επιτυχώς με κάποιον άλλον.
Αναγκαστικά, λοιπόν, οι σχέσεις είναι ό,τι δυσκολότερο υπάρχει στον κόσμο.

#2 Μύθος: Ο ιδανικός σύντροφος θα είναι συναισθηματικά ώριμος και θα μας προσφέρει την ασφάλεια που χρειαζόμαστε.

Η Αλήθεια: Ο σύντροφός μας, όπως κι εμείς, μοιάζει εξωτερικά με ενήλικο άνθρωπο. Και, ναι, μπορεί και οι δύο να έχουμε το αναμενόμενο ύψος του ενήλικα και ντυνόμαστε με ενήλικα ρούχα (συνήθως!). Όμως στην πραγματικότητα έχουμε και οι δυο ένα μικρό παιδί, κρυμμένο μέσα στο ενήλικο σώμα μας μέσα από το οποίο σχετιζόμαστε. Ένα μικρό ανώριμο παιδί που πολλές φορές δεν ξέρει τι του γίνεται. Θέλουμε να μας αγαπήσουν όπως τα μικρά παιδιά. Αυτό έχουμε ανάγκη. Όμως δεν τολμάμε να το παραδεχτούμε στον άλλον ότι είμαστε μικροί και ανώριμοι. Ούτε στον εαυτό μας. Αντίστοιχα ούτε και ο άλλος στον δικό του και σε εμάς. Αναγκαστικά τα πράγματα δυσκολεύουν.

ΟΡΙΣΜΟΣ: Αγάπη είναι να είμαστε γενναιόδωροι με την ερμηνεία των συμπεριφορών του άλλου.

Όπως κάνουμε και με τα μικρά παιδιά. Δεν τα μαλώνουμε επειδή κάνουν σκανταλιές ή κλαίνε. Καταλαβαίνουμε ότι κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει. Ίσως πονάει η κοιλίτσα τους ή ζηλεύουν το αδερφάκι που ήρθε στην οικογένεια. Δείχνουμε κατανόηση. Ας δείξουμε και στον σύντροφό μας, αλλά και σε εμάς.

#3 Μύθος: Για να βρεις τον σύντροφό σου, ακολούθησε την καρδιά σου. Αυτή ξέρει.

Η Αλήθεια: Αυτός είναι ίσως ο πιο επικίνδυνος μύθος για την «αγάπη». Η καρδιά μας είναι συνήθως ο πιο σίγουρος τρόπος για να πραγματοποιήσουμε μεγάλα «λάθη» στη ζωή μας. Όλοι όσοι έχουν βιώσει ερωτικές απογοητεύσεις το γνωρίζουν αυτό.

Αυτό συμβαίνει διότι αυτό που ο καθένας βιώνει ως ‘αγάπη’ είναι τα συναισθήματα τα οποία βίωσε στην παιδική του ηλικία. Και η παιδική του ηλικία συνήθως εμπεριέχει αρκετά μαρτύρια και δυσκολίες. Αυτά τα μαρτύρια και τις δυσκολίες θεωρεί η καρδιά μας ως αγάπη. Όταν γνωρίσουμε έναν «κανονικό» άνθρωπο ο οποίος πληροί στη θεωρία όλα τα κριτήρια για έναν αξιοπρεπή σύντροφο, τότε είναι πολύ πιθανό να πούμε: «Καλός είναι δε λέω. Αλλά, δεν έχουμε χημεία…» Στην ουσία λέμε ότι η καρδιά μου δεν αναγνωρίζει τα παιδικά μου βασανιστήρια σε αυτόν τον άνθρωπο. Αποτέλεσμα: Δεν μπορεί να τον ερωτευτεί.

Ερωτευόμαστε το οικείο. Δεν ερωτευόμαστε αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους... Άκου την καρδιά σου. Μα μην κάνεις απαραίτητα ό,τι σου λέει...

 

#4 Μύθος: Η αγάπη είναι μια έμφυτη ιδιότητα. Όλοι ξέρουμε να αγαπάμε.

Η Αλήθεια: Οι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε. Τόσο εμείς όσο και ο σύντροφός μας ξέρουμε να αγαπιόμαστε. Όχι να αγαπάμε.
Η αγάπη είναι μια δεξιότητα που χρειάζεται να μάθουμε. Και δεν πειράζει. Όλα τα μαθαίνουμε σε αυτή τη ζωή. Που είναι το πρόβλημα να μάθουμε και να αγαπάμε;

 

#5 Μύθος:Θα έπρεπε να με καταλαβαίνει χωρίς να του εξηγώ. Αν χρειάζεται να εξηγώ, τότε δε με αγαπάει.

Η Αλήθεια: Αυτός ο μύθος προκύπτει και πάλι από το καταστροφικό κίνημα του ρομαντισμού που διαλύει τις σχέσεις τους τελευταίους αιώνες. Στα μυθιστορήματα και στα τραγούδια οι σύντροφοι καταλαβαίνονται μόνο με τα μάτια. Ξέρουν τι νιώθει ο άλλος με ένα μόνο βλέμμα. Επίσης, συνήθως κάθονται και χαζεύουν αγκαλιά μια υδάτινη έκταση (λίμνη, θάλασσα, ποτάμι) το ηλιοβασίλεμα. Εκείνη τη στιγμή το κάθε βλέμμα δεν μπορεί να σημαίνει και πολλά. Ή θα πείνασε ή θα κρύωσε ή θα πιάστηκε. Εύκολα τα πράγματα.

Για τους οπαδούς του ρομαντισμού, όμως, ο ίδιος τρόπος συνεννόησης θα πρέπει να ισχύει για όλες τις καταστάσεις. Για το αν με ενοχλεί που μιλάς παραπάνω στον κόσμο, ή αν είσαι αρκετά ευγενικός με τους γονείς μου, ή αν θα ήθελα να συζητάς περισσότερο για τα κοινά, για το ποιο σχολείο θα πάει το παιδί, για το να μην αφήνεις βρεγμένη την πετσέτα στο κρεμαστάρι και αν θα έπρεπε να είχες παραγγείλει κρασί προηγούμενης χρονιάς…
Το μαθηματικό αποτέλεσμα είναι πλήρης παρεξήγηση. Όλα χρειάζεται να τα εξηγούμε. Όσο πιο πολύ ταιριάζουμε, τόσο λιγότερα ίσως θα εξηγούμε, αλλά ΠΑΝΤΑ θα εξηγούμε. Είναι ωραίο να μας καταλαβαίνει εύκολα ο άλλος, αλλά ας το παραδεχτούμε: Εδώ πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται. Πώς να το κάνει ο σύντροφός μας;

#6 Μύθος¨Ο σύντροφός μας θα έπρεπε να μας αγαπάει όπως είμαστε. Αν θέλει να μας αλλάξει τότε δε μας αγαπάει.

Η Αλήθεια: Όπως ειπώθηκε νωρίτερα όλοι έχουμε κουσούρια. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να θέλει να μας αλλάξει ο σύντροφός μας. Σαφώς έχουμε περιθώριο για βελτίωση!  Εμείς όμως θεωρούμε ότι μας επιτίθεται όταν το κάνει. «Θα έπρεπε να με δεχτεί όπως είμαι» λέμε. Σε μια ιδανική σχέση (ό,τι και αν είναι αυτό…) υπάρχει χώρος για εκπαίδευση. Για να διδαχθούμε και να διδάξουμε πώς να γίνει ο καθένας η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Δεν είναι κακό. Αν υπάρχει η κουλτούρα αυτή και ο χώρος για να μάθουμε ο ένας από τον άλλον μέσα στη σχέση, τότε οι προοπτικές είναι πολλά υποσχόμενες.

Τελειότητα στις σχέσεις δεν υπάρχει. Να σχετίζεσαι σημαίνει να διαπραγματεύεσαι την ατέλεια κάθε μέρα. Αν θέλεις να είναι όλα τέλεια, τότε θα είσαι μόνος.

Για να μπορείς να σχετιστείς:

  • Γνώριζε ότι είσαι λίγο παράξενος.

  • Ότι και ο άλλος είναι λίγο παράξενος.

  • Ότι δεν καταλαβαίνεις επαρκώς ποιος είσαι.

  • Ότι κι ο άλλος δεν καταλαβαίνει επαρκώς ποιος είναι.

Και όλα θα πάνε λίγο καλύτερα…

Δημήτρης Φλαμούρης  Σύμβουλος ψυχικής υγείας

πηγή: https://www.psychology.gr/

 


Το πρωινό είναι ένα πολύ σημαντικό γεύμα το οποίο δεν πρέπει να παραλείπεται. Μια από της γηραιότερες γυναίκες στον κόσμο που έφτασε τα 116 φρόντιζε πάντα να τρώει το αγαπημένο της πρόγευμα μέχρι και τον θάνατό της...

Αυτό το πρώτο γεύμα της ημέρας μας δίνει αρκετά θρεπτικά συστατικά και ενέργεια για να «βγάλουμε» τη μέρα και να ενεργοποιήσουμε τον μεταβολισμό μας. Μπορεί να μας βοηθήσει ακόμα και και να χάσουμε λίπος από την κοιλιά και να ενισχύσουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα, το οποίο ενδεχομένως θα ήταν ένα σημαντικό «κλειδί» για να μια μακρά καλή ζωή.

Η Susannah Mushatt Jones ήταν μια από τις γηραίοτερες γυναίκες στον κόσμο και έτρωγε πάντα πρωινό και πίστευε  ότι η μακροζωϊα της οφειλόταν στο αγαπημένο της πρόγευμα. Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του Page Six, η ίδια πραγματικά θεωρούσε ότι έφτασε στα 116 γιατί έτρωγε μπέικον κάθε μέρα. 

Η Jones γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1899 και πέθανε στο 2016 λίγο πριν τα 117α της γενέθλια. Η ρουτίνα της δεν επιδεχόταν αλλαγής. Κάθε πρωί ξυπνούσε στο σπίτι της στο Brooklyn στις 9.30 και έτρωγε το πρωινό της στις 10.30. Πάντα έτρωγε αυγά με μπέικον. 

Ο ανιψιός της πάντως Lois Judge είχε δηλώσει για την «θείτσα» του στο  Page Six όταν ήταν ικανή να τρώει μπέικον όλη μέρα. Το μπέικον έχει αλμυρή γεύση ψημένου κρέατος και οπως και να το προτιμά κανείς είναι ωραίο ακόμα και σκέτο. Σίγουρα πάντως το μπεικον δεν ειναι το πρώτο φαγητό που μας συστήνουν οι γιατροί να τρώμε ώστε να μακροημερεύσουμε και να έχουμε καλή..υγεία.

Σύμφωνα με οδηγίες της Κλινική Cleveland το «παραδοσιακό»  μπέικον έχει περίπου 20 γραμμάρια πρωτεΐνης ανα μερίδα. Επίσης, έχει βιταμίνη Β και αρκετά θρεπτικά συστατικά τα οποία προλαμβάνουν τις λοιμώξεις και βοηθούν στην ενίσχυση της καλής υγείας.

Αυτά τα θρεπτικά συστατικά βοηθούν στην καλύτερη λειτουργία των ενζύμων των κυττάρων, όπως επίσης και στην απελευθέρωση της ενέργειας από τους υδατάνθρακες και το λίπος και στην διάσπαση των αμινοξέων. Η βιταμίνη Β επίσης βοηθά στην μεταφορά οξυγόνου και την θρεπτικών συστατικών σημαντικά για την ενέργεια στο σώμα.

Επίσης, το χοιρινό περιέχει σελήνιο ένα μεταλλικό στοιχείο που ενεργοποιεί συγκεκριμένες πρωτεΐνες που σχετίζονται με την πρόληψη του καρκίνου. Το μπέικον από χοιρινό έχει επίσης ψευδάργυρο το οποίο βοηθά στον έλεγχο της δραστηριότητας των γονιδίων.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι μπορεί η συγκεκριμένα αιωνόβια κυρία να έτρωγε αυγά με μπέικον για πρωινό αλλά την υπόλοιπη μέρα έτρωγε φρούτα - συνήθως για μεσημεριανό- και το βραδινό της το έτρωγε στις 17.30 το οποίο συνήθως  περιελάμβανε κρέας, λαχανικά, πατάτες και πάντα πρώτα έτρωγε το κρέας.

Η ίδα επίσης μασούσε τσίχλες με μέντα. Δίπλωνε 4 μαζί και της μασούσε όλες με τη μία. «Αν μπορούσε θα έβαζε και 5 τσίχλες στο στόμα της» σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ανιψιός της.

Πηγή: https://www.eatthis.com





Τα λουλούδια των κολοκυθιών δεν είναι για πέταμα, ούτε για το βάζο, παρά μόνο μέχρι να έρθει η ώρα να τα μαγειρέψουμε. Τα κάνουμε γεμιστά με ρύζι. Γίνονται εύκολα στην κατσαρόλα, όμως ακόμα πιο νόστιμα γίνονται ψητά στο φούρνο, όπως άλλωστε όλα τα γεμιστά.

Είναι ένα από τα πιο νόστιμα καλοκαιρινά φαγητά, ό,τι πρέπει ακόμη και για όσους ακολουθούν τη νηστεία του Αυγούστου (1-15 του μήνα). Κι αν περισσέψει γέμιση αδειάζετε δυο ντομάτες, τις γεμίζετε κι αυτές και τις βάζετε στην άκρη της κατσαρόλας.



Υλικά

  • 20-25 κολοκυθοανθοί

  • 2 μεγάλα ξερά κρεμμύδια ψιλοκομμένα

  • 2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα (προαιρετικά)

  • 1 κολοκυθάκι τριμμένο

  • 2 μεγάλες ώριμες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη

  • ½ φλ ελαιόλαδο

  • 1 μέτριο κολοκύθι τριμμένο (έδωσε περίπου ¾ κούπας)

  • 1/2 φλ ψιλοκομμένο μαϊντανό ή δυόσμο ή βασιλικό

  • 1 φλ ρύζι καρολίνα

  • αλάτι, πιπέρι

 Εκτέλεση

Πλένουμε  προσεκτικά τα λουλούδια (για να μη σκιστούν) και αφαιρούμε τον κίτρινο στήμονα από το εσωτερικό τους. Κατόπιν τα τοποθετούμε το ένα μέσα στο άλλο για να μην κλείσουν.

Σε μεγάλο τηγάνι ρίχνουμε τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια με λίγο νερό και τα αχνίζουμε. Όταν εξατμιστεί το νερό ρίχνουμε το μισό ελαιόλαδο και σοτάρουμε το κρεμμύδι για 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε το τριμμένο κολοκυθάκι, το ρύζι και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα για 2-3 λεπτά.

Προσθέτουμε την τριμμένη ντομάτα, αλάτι και πιπέρι και αφήνουμε τη γέμιση να σιγοβράσει για 3-4 λεπτά. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και αφήνουμε να μισοκρυώσει. Προσθέτουμε τα μυρωδικά, ανακατεύουμε καλά και δοκιμάζουμε αν χρειάζεται κι άλλο αλατοπίπερο.

Με ένα κουτάλι γεμίζουμε τους κολοκυθοανθούς κατά τα δύο τρίτα, γυρίζουμε ελαφρά την κορυφή τους για να κλείσει και τους ακουμπάμε τον ένα δίπλα στον άλλο σε μια χαμηλή και φαρδιά κατσαρόλα, με το κλείσιμο προς τα κάτω. Κάνουμε το ίδιο με όλους τους ανθούς, ακουμπώντας τους πλάι-πλάι.

Ρίχνουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο και λίγο νερό, ακουμπάμε επάνω ένα πιάτο ανάποδα, για να μην ανοίξουν στο ψήσιμο, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και αφήνουμε να σιγοβράσουν μέχρι να απορροφηθούν τα υγρά και να μαλακώσει το ρύζι.

Εναλλακτικά, τοποθετούμε τους κολοκυθοανθούς σε ένα ταψάκι, περιχύνουμε με το υπόλοιπο ελαιόλαδο, λίγη τριμμένη ντομάτα και νερό και τους ψήνουμε στο φούρνο μέχρι να απορροφηθούν τα υγρά και ροδοκοκκινίσουν από πάνω.

http://www.bostanistas.gr/


 


Aρκετοί είναι οι παράγοντες που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια λάθος στάση του σώματος, ωστόσο και το γήρας έχει μερίδιο ευθύνης. Με λίγα λόγια, όσο γερνάμε τείνουμε να σκύβουμε περισσότερο και να χάνουμε πόντους από το ύψος μας.

Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; Μια εξήγηση είναι το γεγονός ότι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι φυσικώς χάνουν την ελαστικότητα και την επαρκή ενυδάτωσή τους με την πάροδο του χρόνου. Το υγρό τους λιγοστεύει, με αποτέλεσμα να γίνονται πιο εύθραυστοι και ο χώρος ανάμεσα στους σπονδύλους να μειώνεται. Επομένως, ακόμα και ασυναίσθητα, αλλάζει η στάση του σώματος.

Οι πόντοι «χάνονται» από το ύψος της σπονδυλικής στήλης, με εναρκτήρια ηλικία τα 30 έτη. Τότε ξεκινούμε να χάνουμε περίπου 1,5 εκατοστό ανά δεκαετία, σύμφωνα με το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας. Ωστόσο, είναι απίθανο να παρατηρήσετε αυτές τις σταδιακές αλλαγές, μέχρι τα 70 σας χρόνια, όταν αυτή η απώλεια του ύψους γίνεται πιο αισθητή.

Μαζί της όμως ξεκινά και η σαρκοπενία, δηλαδή η απώλεια μυικού ιστού που σχετίζεται με την ηλικία, με αποτέλεσμα να χάνουμε έως και 5% της μυϊκής μάζας ανά δεκαετία, σύμφωνα με ερευνητικό δημοσίευμα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Όσο φυσιολογικές όμως κι αν είναι οι αλλαγές στη στάση του σώματος, μπορούμε να τις καθυστερήσουμε ή και να τις αναστείλουμε, εφαρμόζοντας τις παρακάτω συμβουλές:

Ξεκινήστε ασκήσεις ενδυνάμωσης

Για να βελτιώσουμε τη στάση του σώματος, θα πρέπει να έχουμε ενδυναμώσει μυϊκά το σώμα μας, αλλά και τον πυρήνα. Με αυτόν τον τρόπο, το σώμα θα διατηρεί την ευθυγραμμισμένη στάση του. Δεν μιλάμε βέβαια μόνο για τους κοιλιακούς, αλλά και τους μύες της πλάτης. Μια καλή άσκηση ενδυνάμωσης είναι η πλάγια σανίδα.

Βάλτε στη ζωή σας τις διατάσεις

Διατηρώντας καθημερινά το σώμα σε πιο ορθή θέση, μακροπρόθεσμα καταφέρνουμε να καταπολεμήσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις της λάθος στάσης του σώματος. Οι διατάσεις που μπορείτε να κάνετε για να βελτιώσετε τη στάση σας είναι οι περιστροφικές κινήσεις του κορμού και η επέκταση του θώρακα. Ακόμα μια καθοριστική κίνηση είναι να πιέζετε ελαφρώς με το δείκτη σας το πηγούνι προς το πίσω μέρος του κεφαλιού, διορθώνοντας την υπερέκταση του αυχένα που κάνουμε καθημερινά προς την οθόνη του υπολογιστή και του κινητού.

Ισορροπημένα γεύματα

Στην επίτευξη της καλύτερης στάσης του σώματος, βασικό ρόλο παίζει και η διατροφή. Ειδικότερα, η επαρκής πρόσληψη πρωτεϊνών είναι καίρια για την διατήρηση και την ανάπλαση των μυϊκών ιστών. Βασικό συστατικό είναι και οι καλοί υδατάνθρακες, όπως τα δημητριακά ολικής αλέσεως, που δίνουν την ενέργεια στο σώμα για να παραμείνει δυνατό.

Φροντίστε την υγεία των οστών

Η οστεοπόρωση απειλεί εξίσου την ορθή στάση του σώματος και ένας τρόπος να την αντιμετωπίσετε είναι η συχνή άσκηση, καθώς και η επάρκεια σε βιταμίνη D και ασβέστιο.

Αποφύγετε το κάπνισμα και κινηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε

Το κάπνισμα, εκτός από τις υπόλοιπες βλαβερές συνέπειες, επηρεάζει την ροή του αίματος προς τα οστά και τους μύες, επομένως σταδιακά ελλατώστε το μέχρι να το σταματήσετε εντελώς. Ακόμα κι αν δεν έχετε χρόνο, το καλύτερο φάρμακο σε όλα είναι η κίνηση. Προτού πάρετε τους δρόμους, φροντίστε ακόμα να στέκεστε όρθιοι για ένα λεπτό κάθε ώρα.

πηγη:https://www.ygeiamou.gr/


Παρασκευή 13 Μαΐου 2022



Οταν όλο το πανηγύρι με τις πανελλαδικές τελειώσει, σας παρακαλώ, σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας,στα εγγόνια σας! Αγκαλιάστε τα όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Οταν η απελπισία χτυπάει την πόρτα ενός εφήβου, κανείς δεν ξέρει ποιά μπορεί να είναι αντίδρασή του. Και όπως γνωρίζουμε,

Κυριακή 8 Μαΐου 2022

 


Αφιερώστε λίγο χρόνο στη μητέρα σας…


Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.
‘Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς’ μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.

‘Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.’
‘Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ’ της είπα έντονα.
‘Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.’

Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.’

Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.

‘Τι συμβαίνει; Είσαι καλά;’ με ρώτησε.



Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.

‘Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί’ της απάντησα. ‘Οι δυο μας μόνοι… Τί λες;’

Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: ‘Θα το ήθελα πολύ.’

Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού… Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!

Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.

‘Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν’ μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. ‘Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.’

Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄



Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.

Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.

‘Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;’

‘Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρη’ απάντησα.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.

Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.

‘Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση’ μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.

‘Πώς πήγε το ραντεβού;’ θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.

‘Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα.’ της απάντησα.

Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.

Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:

‘Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!’

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ‘ΣΕ ΑΓΑΠΩ’.

Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.

Εάν ζει η μητέρα σου ……… Απόλαυσε τη στιγμή.

Εάν δεν ζει ………………….. Να τη θυμάσαι.

Εάν έχεις μητέρα ………..…. Προώθησε αυτό κείμενο.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται… ΜΗΤΕΡΑ!

Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!


On Pinterest!

On Instagram!