Μπορώ να πάω πιο αργά....και πάλι να είμαι εντάξει

 

Σήμερα είναι Δευτέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινάει. Κι εγώ μαζί της, για ακόμη μια μέρα, από την αρχή. Και δεν ξέρω γιατί… αλλά ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω λίγο πιο ήρεμα αυτή την εβδομάδα. Όχι με βιασύνη, ούτε με “πρέπει”. Απλά και μόνο με μια μια σκέψη.

Αυτή την εβδομάδα θέλω να θυμάμαι ότι δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα τέλεια. Δεν χρειάζεται να προλάβω τα πάντα. Δεν χρειάζεται να αποδείξω κάτι σε κανέναν. Ούτε καν στον ίδιο μου τον εαυτό. Γιατί, κάπου μέσα στα χρόνια, κουράστηκα πολύ από όλο αυτό.

Σήμερα, και από σήμερα, θέλω να δώσω χώρο στον εαυτό μου. Να πιω έναν καφέ χωρίς να σκέφτομαι τι έχω να κάνω μετά. Να βγω μια βόλτα, χωρίς να έχω κάπου συγκεκριμένα να πάω. Και προπαντός, να πω όχι χωρίς ενοχές.

Και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που έρχεται σαν δώρο πολύτιμο καθώς μεγαλώνουμε. Να επιλέγουμε τι θέλουμε να κάνουμε, όχι με άγχος, όχι με “πρέπει”, αλλά με βάση τα θέλω μας και την γλυκειά ηρεμία και σιγουριά που συνοδεύει αυτήν την επιλογή.

Αν είσαι κι εσύ σε αυτή τη φάση, ίσως να νιώθεις κάτι παρόμοιο.Ίσως να κουράστηκες λίγο από το “τρέξιμο” των προηγούμενων χρόνων. Ίσως να θέλεις κι εσύ απλά… να ανασάνεις.

Και δεν χρειάζεται να αλλάξουμε την ζωή μας. Απλά να της δώσουμε χώρο. Μόνο να της δώσουμε λίγο χώρο.Έστω για μια εβδομάδα. Για αρχή...

Και αν κάτι θέλω να κρατήσω από σήμερα, είναι αυτό:

Μπορώ να πάω πιο αργά… και πάλι να είμαι εντάξει.

Ελιάνα, με 💗