Κυριακάτικος καφές με τις ξαδέλφες μου κι όλα όσα δεν λέγονται στο τηλέφωνο

Πριν λίγες μέρες, ήπιαμε καφέ με δύο αγαπημένες μου εξαδέλφες.

Ήταν Κυριακή πρωί, με ήλιο…
από εκείνες τις μέρες που απλά θες να είσαι έξω και να μην κάνεις τίποτα άλλο.

Και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;

Ότι είχαμε να βρεθούμε… πολύ καιρό.

Από αυτό το “πολύ καιρό” που λες
“να κανονίσουμε”
και τελικά περνάει ο καιρός και δεν κανονίζεις ποτέ 😄

Καθίσαμε λοιπόν, πήραμε τους καφέδες μας
και ξεκινήσαμε από τα βασικά:

👉 “Τα παιδιά τι κάνουν;”

👉“Εσύ πώς είσαι;”

👉 “Τι γίνεται σπίτι;”

(τα γνωστά 😄)

Και μετά… άνοιξαν όλα.

Γιατί όταν υπάρχει οικειότητα,
δεν μένεις στα επιφανειακά.

Μιλήσαμε για τα πάντα.

Για τα οικογενειακά μας.
Για τα προσωπικά μας.
Για αυτά που μας απασχολούν… αλλά και για αυτά που μας κάνουν να γελάμε.

Και φυσικά…
έπρεπε να πω κι εγώ τα δικά μου 😏

👉Για το νέο κεφάλαιο στην ζωή μου

👉Για τη ζωή στην Ολλανδία

 👉Για το “πώς είναι τελικά εκεί;”

(και ναι… είχαμε να πούμε πολλά γι αυτό 😉)

Γιατί τελικά,
όταν τα λες από κοντά, όλα ακούγονται αλλιώς.

Πιο ζωντανά.
Πιο αληθινά.
Και σίγουρα… πιο αστεία.

Δεν ξέρω πόση ώρα καθίσαμε.

Ξέρω μόνο ότι κάποια στιγμή είπαμε:

👉“Πότε πέρασε η ώρα;”

Κλασικό 😄

Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε γέλια και ιστορίες,
σκέφτηκα κάτι πολύ απλό:

👉 Αυτές οι στιγμές… είναι που μένουν.

Όχι τα μεγάλα.
Όχι τα εντυπωσιακά.

Αλλά ένας καφές…
με ανθρώπους που σε ξέρουν από πάντα.

Και ίσως τελικά…

να μην χρειάζεται τίποτα περισσότερο.

💛Αν έχεις κι εσύ τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου…
μην περιμένεις να “βρεις χρόνο”.

Βρες τον.

(και πιες έναν καφέ παραπάνω ☕😘)

✨ Και ναι…
το επόμενο ραντεβού το είπαμε:

“να μην περάσει τόσος καιρός πάλι!”

(θα δούμε 😄)

Ελιάνα, με 💗