Κυριακή 21 Μαΐου 2017

Για την αδελφή μου


Πιστεύω ότι το πιο όμορφο δώρο που μπορεί να σου κάνει κάποιος, ειδικά όταν είσαι σ' αυτήν την υπέροχη ηλικία των 50 + είναι
αναμνήσεις από στιγμές που χαράχτηκαν στην μνήμη σου και φτιάχνουν την ζωή σου πιο όμορφη όταν δεν σ' αφήνουν να πάρεις ανάσα οι υποχρεώσεις μιας καθημερινότητας ασφυχτικής..
Είναι τα ταξίδια που κάναμε, η σκέψη αυτών που θα κάνουμε, το όνειρο της επιστροφής στην Ιθάκη

όποια κι αν είναι αυτή για τον καθένα μας, που σιγοκαίει στο βάθος της καρδιάς μας, άσβεστος φάρος σε όλη μας την ζωή..
Αυτές οι φωτογραφίες είναι από ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη. Ετος 1985 πάνω κάτω... (Σου μιλάω τώρα, για πολύ τότε...)  Μιά δράση για την σύσφιξη φιλίας μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, δυό φίλοι φωτογράφοι που παίρνανε μέρος σε μιά επίδειξη κομμωτικής τέχνης στα πλαίσια των εκδηλώσεων της δράσης αυτής και μια τρελλή, τρελλή κοριτσοπαρέα που ακολουθήσαμε τον Μίλτο ( ο Θεός να τον αναπαύει τον αγαπημένο μας...) και τον Κώστα τον Μαυρίδη, τους δύο κομμωτές, και κάναμε τα μοντέλα τους, τρομάρα μας ...
Το τι έγινε εκείνο το τρελλό τετραήμερο, δεν το βάνει ανθρώπινος νους... Σηκώσαμε στο πόδι το Καπαλί Τσαρσί όπου πηγαίναμε για ψώνια, το καραβάκι στην εκδρομή που κάναμε στα  Πριγκηπονήσια, τα στενά της Πόλης και τα καφέ όπου περιδιαβήκαμε.. Είμασταν σούμα καμμιά 20ρια παιδιά, 25 με 28 χρονών, μέσ' στην ζωή και στο κέφι, από όπου περνούσαμε βάζαμε φωτιά... (Μέρες μετά, κουβεντιαζότανε εκεί η  παρέα από την Θεσσαλονίκη που 'δωσε ζωή στην εκδήλωση αυτή..)
Εμπειρία μοναδική.. Και κούραση, δεν λέω... Ωρες ατέλειωτες στην καρέκλα του κομμωτή για την προετοιμασία της επίδειξης, η πασαρέλα (πρώτη και τελευταία φορά στην ζωή μου, τόκανα όμως κι αυτό 😊), τα τρελλά ξενύχτια στα χανουμάκια, οι προτάσεις γάμου στο Καπαλί Τσαρσί ( ...έχουν μια τρέλλα κι αυτοί σαν λαός όσο και να 'ναι... Να πεις κατά λάθος "γιες αι ντου" και να βρεθείς σε κάνα χαρέμι μ' άλλες 50 στα καλά του καθουμένου, λέμε τώρα..),  οι βουτιές και τα παιχνίδια και οι πατητές και τα ξεφωνητά στο πεντάστερο που μας είχε κλεισει η διοργάνωση ( όπου βέβαια όσοι άτυχοι βρίσκονταν εκεί τις ίδιες μέρες με μας για διακοπές, αναθεμάτισαν την ώρα και την στιγμή..), αλλά δεν κοιμηθήκαμε 4 μέρες πάνω από 5-6 ώρες σούμα...
1985 πάνω κάτω... Πολύ τότε, πολύ πίσω... Ενα τσούρμο νειάτα γεμάτα τρέλλα και ζωή..
Η Ελένη η αδελφή μου, η κολλητή μου  η Μάγδα πού 'χει περάσει κι αυτή στην άλλη μεριά, πια... η άλλη Μάγδα η εξαδέλφη μας, η Κατερίνα η θεά που χόρεψε τσιφτετέλι πάνω στο παγκάκι στο πλοιαράκι του Βόσπορου και σφάχτηκαν στην ποδιά της παλλικάρια, κι άλλες πολλές που δεν θυμάμαι, γιατί η φιλία μας κράτησε όσο και οι μέρες αυτές..
Κι εγώ... Σ' ένα ταξίδι γεμάτο χρώματα, αρώματα, γέλια μα και δάκρυα που συνόδεψαν την πρώτη μου επίσκεψη στην Αγιά Σοφιά. Ητανε τότε ακόμα οι αγιογραφίες με τις τρύπες στην θέση των ματιών, ίσως γι αυτό...Ισως και γι άλλα...Δεν ξέρω...
Τέσσερις αξέχαστες μέρες, που τις χρωστάμε στον Μίλτο που μας πήρε μαζί του..
Αδελφούλα μου, Χρόνια Πολλά. Γεμάτα τέτοιες υπέροχες στιγμές, τέτοιες θύμισες μοναδικές..
Να σε χαιρόμαστε 💗💚💙💜💓

On Pinterest!

On Instagram!