"M' αρέσουν τα κορίτσια που μες τα χρόνια παραμένουν κορίτσια. Και τα αγόρια το ίδιο. Μεγαλώνουν χωρίς να γερνούν, χωρίς να προδίδουν το παιδί μέσα τους. Ούτε το γέλιο τους, ουτε το κλάμα τους προδίδουν, αφού μια αθωότητα ζει πάντα στην ψυχή τους. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το δέρμα, αλλα με το αίμα.

Κατά περίεργο τρόπο αυτό το είδος είναι και το πιο σοφό." Μάρω Βαμβουνάκη.

Φωτογραφία : Η Τζόαν Μπαέζ που έγινε σήμερα 80 χρονών (Γενάρης 2021)

Η σύσφιξη προσώπου στο σπίτι με απλά και φυσικά υλικά μπορεί να σας δώσει αποτελέσματα που θα σας εκπλήξουν.

Με το πέρασμα των χρόνων εμείς οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες ανησυχούμε για τη χαλάρωση της επιδερμίδας μας και τις ρυτίδες.

Στο βίντεο αυτό θα ανακαλύψετε μερικούς απλούς, εύκολους και φυσικούς τρόπους για να ενισχύσετε τη φυσική ελαστικότητα της επιδερμίδας του προσώπου και να επιτύχετε τη σταδιακή μείωση των ρυτίδων, των λεπτών γραμμών και της χαλάρωσης. Έτσι ώστε, να απολαμβάνετε ξανά καθαρή, σφιχτή, λαμπερή αλλά και νεανική επιδερμίδα.

Θα ανακαλύψετε πως μπορείτε να κάνετε σύσφιξη και ανόρθωση προσώπου:

1. Με καστορέλαιο 2. Με αμυγδαλέλαιο 3. Με Έλαιο γερανιού 4. Με μίγμα ελαίων για γρήγορα αποτελέσματα 5. Με μάσκα από αγγούρι και αβοκάντο 6. συν... ένα πίλινγκ με κανέλα & σκόνη κουρκουμά

Καλή επιτυχία!! ♥

Τι συμβαίνει λοιπόν καθώς μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο ευτυχισμένες μετά τα 50;

Πρόσφατη έρευνα έχει αποδείξει πως οι γυναίκες νοιώθουν πιο ολοκληρωμένες γιατί τείνουν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία και αξία στο εγώ τους, από κάποια ηλικία και μετά.

Και καθώς συμβαίνει αυτό, πολλά πράγματα αρχίζουμε να τα βλέπουμε για πρώτη φορά.

Στην έρευνα, όπου ζητήθηκε η γνώμη από  30 γυναίκες  ηλικίας 50 έως 70 ετών, αυτό υπερτονίστηκε ήταν  πως θα είχαν κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά νεότερες, εάν όμως είχαν την σημερινή τους γνώση.

Ας δούμε κάποια από αυτά:

• « Θα έλεγα στον νεαρότερο εαυτό μου να σταματήσει να φοβάται να είναι μόνος. Εκανα ένα σωρό λάθος επιλογές, απλά επειδή φοβόμουν να μείνω μόνη, έστω και ένα λεπτό." Ιωάννα Π.
• 
  
• «Δεν θα είχα αρχίσει να καπνίζω. Νόμιζα ότι ήταν cool. Ομως είναι απλώς ανθυγιεινό. " Ιουλία Σ
• 
  
• « Θα είχα αποδεχτεί τη θέση ρεσεψιονίστ που μου προσφέρθηκε, παρότι δεν είχα εμπειρία. Φοβήθηκα όμως. " Κατερίνα Π.
• 
  
• « Μακάρι να μην είχα αφήσει τους φόβους και την άγνοια των άλλων ανθρώπων να με επηρεάσουν τόσο βαθιά που να αμβλύνω τις φιλοδοξίες  και τα όνειρά μου για να τους ευχαριστήσω. Μου χρειάστηκαν δεκαετίες για να αναιρέσω αυτήν τη συμπεριφορά «καλού κοριτσιού». " Ελλη Σ.
• 
  
• «Θα προχωρούσα σε πανεπιστημιακές σπουδές" Παναγιώτα Τ.
• 
  
• «Θα είχα επικεντρωθεί στην εκμάθηση της κατανόησης και της ερμηνείας της ανάγνωσης στο γυμνάσιο», λέει η Λυδία Γ.  οδοντίατρος στα μέσα της δεκαετίας του '80. «Πρέπει να διαβάσω κάτι τρεις φορές και συχνά πρέπει να ξανακάνω σεμινάρια, όταν δεν καταλαβαίνω τα υλικά». 
• 
  
• «Θα εμπιστευόμουν τον εαυτό μου και τα ταλέντα μου περισσότερο» Γιάννα Τ.
• 
  
• Η  Α. Δ.  συγγραφέας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στα μέσα της δεκαετίας του '80, λέει: «Βλέπω ότι αυτή που είμουν και αυτό που έκανα,  με οδήγησε σε μια ικανοποιητική ζωή.  Αλλά αν άλλαζα κάτι θα ήταν να εμπιστευτώ  τα ταλέντα μου σε νεότερη ηλικία. Η συγγραφέας  πιστεύει ότι δεν ήταν αρκετά υπομονετική με τον εαυτό της. Λέει:  " Ήμουν τόσο ανυπόμονη για να πετύχω που σταμάτησα για ένα διάστημα να γράφω επειδή η επιτυχία δεν ήρθε γρήγορα".
•  
• «Θα καταλάβαινα τι ήθελα…» Πέρσα Δ.
• 
  
• Η Γεωργία, κομμώτρια στα μέσα της δεκαετίας του '90 πιστεύει ότι χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβει ποια ήταν. «Ο τρόπος που μου αρέσει να περιγράφω τον νεότερο εαυτό μου  είναι η ταύτιση με την Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινία  « Η νύφη το 'σκασε ». Ειδικά στη σκηνή που δεν γνώριζε καν πώς της άρεσε να τρώει τα αυγά της. Όπως και εκείνη, έπρεπε να καταλάβω ποια ήμουν εγώ, χωρίς κάποιο σύντροφο δίπλα μου. Και να επιλέγω να τρώω τα αυγά όπως άρεσαν σε εμένα, ανεξάρτητα από το πόσο μου άρεσε ο άντρας που είχα πλάι μου. Η Γεωργία λέει ότι οι γύρω της τη θεωρούσαν «το κορίτσι  που είναι πάντα ευτυχισμένο και μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματά τους".  Αλλά πλέον έχει μεταμορφωθεί.  «Δεν κάνω πια πράγματα που δεν θέλω να κάνω και επιτρέπω στον εαυτό μου  να πω όχι,  και να απομονωθώ  εάν το θέλω. Μπορώ   να κάθομαι και να κοιτάζω το ταβάνι όλη μέρα, και δεν θεωρώ υποχρέωσή μου να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.  Επίσης  πλέον, περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους που θέλω να είμαι κοντά και  μένω μακριά από ανθρώπους που μου ρουφάνε τη ζωή. "
• 
  
• "Δεν νιώθω πλέον ντροπή για λάθη που έχω κάνει. Είναι μέρος της ιστορίας μου και με έκαναν το  άτομο που είμαι τώρα" Στέλλα Α.

Κάποιες γυναίκες μεγαλώνουν απότομα, άλλες με γρήγορους, αλλά σταθερούς ρυθμούς και τέλος, κάποιες δίνουν την εντύπωση ότι δε μεγαλώνουν. Είναι σαν να έχουν συμφωνήσει με τον χρόνο να είναι ευγενικός μαζί τους και δείχνουν ν’ απολαμβάνουν μια διαρκή νεότητα, την οποία νιώθουν και μέσα τους. 

Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικές ηλικίες, που δε συμβαδίζουν απαραιτήτως μεταξύ τους. Η χρονολογική ηλικία είναι ο αριθμός που αναγράφεται στην ταυτότητά μας και συμβολίζει τα χρόνια που έχουν περάσει από τη στιγμή της γέννησής μας. Η συναισθηματική ή ψυχολογική ηλικία αναφέρεται στο πόσων ετών νιώθουμε ότι είμαστε. Για παράδειγμα, είμαι μια γυναίκα 50 ετών με ψυχή και διάθεση 25άρας. Η κοινωνική ηλικία περιγράφει την ηλικία που δείχνουμε στους άλλους και που αυτοί βλέπουν πάνω μας. Με άλλα λόγια, είμαι μία 50άρα γυναίκα, που νιώθει 25 και δείχνει 40. 

Σε λίγες μέρες, λοιπόν, θα σβήσω 50 κεράκια κι επισήμως θα είμαι μια γυναίκα που κουβαλά την εμπειρία μισού αιώνα! Ακούγεται τόσο υπεύθυνο κι, όμως, εξακολουθώ να νιώθω πως ήταν μόλις χθες όταν ξενυχτούσα χωρίς ν’ ανησυχώ για το πώς θα τα καταφέρω το πρωί στη δουλειά και τα 50 μου φάνταζαν σαν κάτι πολύ μακρινό. Δεν ξέρω πώς βρήκαν εσάς τα 50 ή πώς πιστεύετε ότι θα σας βρουν, αλλά επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιους λόγους για τους οποίους αξίζει να γιορτάζουμε και ν’ απολαμβάνουμε αυτήν την ηλικία:

1. Δε χρειάζεται ν’ αποδείξω τίποτε σε οποιονδήποτε και πολύ περισσότερο σε αυτούς που δε μ’ ενδιαφέρουν.

2. Έχω κάνει ήδη ένα καλό ξεσκαρτάρισμα και σκοπεύω να το συνεχίσω με στόχο να κρατήσω στη ζωή μου αυτούς που θέλω. 

3. Δεν κάνω πλέον εκπτώσεις και δε βάζω νερό στο κρασί μου, προκειμένου ν’ ανεχτώ καταστάσεις που δε μ’εκφράζουν. 

4. Περπατώ με τον αέρα μιας γυναίκας που ξέρει τι θέλει και δε διστάζει να το διεκδικήσει. 

5. Καμαρώνω για την εμπειρία που μου έδωσαν τα 50 χρόνια ζωής και ονειρεύομαι τα επόμενα -όσα κι αν είναι αυτά- με την ανυπομονησία ενός μικρού κοριτσιού, τη λαχτάρα μιας έφηβης και τη σοφία μιας ώριμης γυναίκα. 

6. Ισορροπώ με επιδεξιότητα ανάμεσα στους ρόλους της γυναίκας, της συντρόφου και της επαγγελματία, απολαμβάνοντας το πέρασμα από το ένα πλαίσιο στο άλλο.

7. Δε «ρουφιέμαι» στο παρελθόν παρά μόνο σχεδιάζω το αύριο, παραμένοντας ανοιχτή στις αλλαγές που θα γίνουν χωρίς να τις έχω προκαλέσει.

8. Φροντίζω το σώμα και την υγεία μου για να έχω ποιότητα ζωής στα επόμενα χρόνια.

9. Παίρνω στα σοβαρά κάθε λεπτό της ημέρας μου, γιατί είναι μια μέρα της υπόλοιπης ζωής μου και δεν την έχω για χάσιμο. 

10. Υποστηρίζω τις επιλογές μου, σέβομαι τις αποφάσεις μου, βάζω τα όριά μου και αξιολογώ τους άλλους με βάση αυτό που χρειάζομαι από τη σχέση μου μαζί τους. 

11. Συνειδητοποιώ ότι, στην καλύτερη περίπτωση, βρίσκομαι στα μισά της ζωής μου, για να μην πω ότι τα έχω περάσει. Αυτό από μόνο του με κινητοποιεί για ν’ αρχίσω να ζω όπως θέλω και να σταματήσω ν’ αναβάλλω βρίσκοντας δικαιολογίες. 

12. Δεν προσπαθώ να δείξω κάτι άλλο από αυτό που είμαι, καθώς μου αρέσει έτσι κι αλλιώς αυτό που είμαι. Τονίζω τα δυνατά μου σημεία και αγκαλιάζω τις αδυναμίες μου.

+1. Μην ξεχνάτε πως η ζωή είναι εδώ και περιμένει μόνο ένα πράγμα από εμάς: να τη ζήσουμε!

Info: Η Νέλη Βυζαντιάδου γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ψυχολογία στο τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και μετεκπαιδεύτηκε στην Ψυχομετρία, τη Συμβουλευτική, τον Επαγγελματικό Προσανατολισμό, την Ψυχοθεραπεία μέσω Ψυχοδυναμικού Ψυχοδράματος και στη Συστημική Συμβουλευτική Ζεύγους. 

Είναι πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια, επόπτρια και ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων και μέλος των επιστημονικών συλλόγων American Society of Group Psychotherapy & Psychodrama και International Association for Group Psychotherapy and Group Processes. Εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας, διατηρώντας ιδιωτικό γραφείο, ενώ συνεργάζεται με φορείς ως συντονίστρια ομάδων ή ομιλήτρια. Είναι συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων, ενώ το πέμπτο της με τίτλο “Και τώρα οι τρεις μας” πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2019, από τις εκδόσεις University Studio Press.

Info: τηλ.: 6934509311, email: nelibyzantiadou@gmail.com

Facebook: Neli Byzantiadou Instagram: neli_byzantiadou

πηγή: https://glow.gr/

 Κα

Η ανάγκη για αγάπη και φροντίδα είναι κοινή για όλους

Τα ορφανοτροφεία και τα γηροκομεία μπορεί να είναι δύο εντελώς ξεχωριστές δομές, που απευθύνονται σε δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές ηλικιακές ομάδες που έχουν διαφορετικές ανάγκες, ωστόσο όπως προκύπτει από ένα κοινωνικό πείραμα που έγινε στον Καναδά, η ανάγκη για αγάπη και φροντίδα είναι κοινή για όλους.

Στο γηροκομείο Nightingale House εφαρμόστηκε μια εξαιρετική ιδέα, η οποία είχε σημαντικά αποτελέσματα. Οι υπεύθυνοι έφεραν σε επαφή ένα ορφανοτροφείο με τους ηλικιωμένους τρόφιμους και τους άφησαν για αρκετές ώρες με τα παιδιά. Οι δύο ομάδες περνούσαν πολύ χρόνο μαζί, βοηθώντας η μια την άλλη. Η βοήθεια ήταν αμοιβαία και κανείς πλέον δεν ένιωθε μόνος. Οι ηλικιωμένοι εκεί που ήταν «απαθείς» και «λυπημένοι» βρήκαν ξαφνικά χαρά και νόημα στη ζωή τους, ενώ τα παιδιά έγιναν αποδέκτες αγάπης και στήριξης.

Με αυτόν τον τρόπο και οι δύο ομάδες βρήκαν μια οικογένεια που δεν είχαν ακόμη κι αν βιολογικά δεν είναι.
Ειδικά στον Καναδά, κοινωνικά προγράμματα αυτού του τύπου, που διοργανώνονται μεταξύ ορφανοτροφείων και γηροκομείων γίνονται όλο και πιο τακτικά, όπως και στις ΗΠΑ.
Στο Σιάτλ, για παράδειγμα, από το 1991, στο γηροκομείο Providence Mount St. Vincent, οι ηλικιωμένοι επισκέπτονται ομάδες παιδιών που προέρχονται επίσης από τοπικά παιδικά και προσχολικά κέντρα, με εκπληκτικά αποτελέσματα.
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε το pronews.gr στο Instagram για να «δεις» τον πραγματικό κόσμο!

Το μόνο που μένει είναι να ευχηθούμε για τη συνεχώς διευρυνόμενη εξάπλωση και χρήση προγραμμάτων όπως αυτό, τα οποία μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση της μοναξιάς τόσων πολλών ανθρώπων, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

Eπέλεξα για την πρώτη μου εκπομπή, το πρώτο μου pod cast, σκέψεις που έκανα ορμώμενη από μηνύματα που μου στέλνετε στο μέσετζερ.

Ολα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες έχουν προκαλέσει σε όλον τον κόσμο μια θλίψη, παρόμοια της οποίας δεν έχουμε νοιώσει ποτέ ξανά. Είναι πολύ μακριά από συναισθήματα που νοιώθουμε όταν χάνουμε, ας πούμε, την δουλειά μας. Είναι πολύ μακριά από ότι θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Εχουμε χάσει τόσα πολλά, τόσο γρήγορα, από έναν αόρατο εχθρό και η λύπη είναι ένα αναπόφευκτο συναίσθημα.

Πριν από χρόνια, όταν αρρώστησε βαριά ο πατέρας μου καθόμασταν με μια φίλη μου σε ένα παραλιακό καφέ. Ηταν μια από εκείνες τις πεντακάθαρες ηλιόλουστες μέρες και χαζεύαμε απέναντι τον Ολυμπο, ένα κάδρο με φόντο τον καταγάλανο ουρανό. Το μυαλό μου για λίγο ξέφευγε, μετά ξαναγυρνούσε στα δικά μου και άφηνα την θλίψη και το παράπονο να με πλυμμυρίσουν και πάλι. Και κάποια στιγμή η φίλη μου , που ώρα τώρα με άκουγε υπομονετικά, γύρισε και μου είπε: “Ξέρεις, υπάρχουν προβλήματα χειρότερα από τα δικά σου..Ο μπαμπάς σου τουλάχιστον, είναι ακόμη εδώ”

Εκπληκτη και πληγωμένη από την αδιαφορία της για τα συναισθήματά μου, συνειδητοποίησα εκείνη την στιγμή ότι αυτό που θέλουμε τελικά όλοι στην ζωή μας είναι η κανονικότητα. Να είναι όλα στρωμένα, συνηθισμένα, απλά. Και στις περιπτώσεις που αυτό σαν σενάριο καταρρέει και τα πράγματα ανατρέπονται, όλοι συμβουλεύουν να κάνουμε υπομονή. Να σκεφτόμαστε θετικά, να βλέπουμε το καλό.

Το συμπέρασμα;; Τελικά, λίγοι θέλουν να ακούσουν πραγματικά την θλίψη μας.

Αυτή η διαπίστωση που έκανα τότε, και που εδραιώθηκε με το πέρασμα των χρόνων καθώς το έβλεπα να συμβαίνει παντού γύρω μου, με έσπρωξε σήμερα να μιλήσω γι αυτό το θέμα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή. Η θλίψη των ανθρώπων γύρω μας και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι αυτό.

Στα σόσιαλ κυκλοφορούν διάφορα ενθαρρυντικά μηνύματα σε μια προσπάθεια να μας απαλλάξουν έστω για λίγο από την αγωνία που μας μεταδίδουν οι εικόνες και τα νέα που έρχονται από όλο τον κόσμο μέσα στο σπίτι μας.

Ξέρουμε ότι οι περισσότερες περιπτώσεις COVID 19 είναι ήπιες. Ακόμη και εάν κάποιος νοσηλευτεί και χρειαστεί υποστήριξη με αναπνευστήρα δεν σημαίνει ότι θα πεθάνει. Ομως ξέρουμε επίσης ότι για κάποιους, δεν είναι έτσι. Κάποιος που αγαπούσε, πέθανε. Και αυτό είναι απόλυτα θλιβερό. Και ίσως δεν συμβαίνει σε μας, αλλά συμβαίνει σε συνανθρώπους μας. Που κάπου αλλού είναι πάρα πολλοί. Ολο αυτό, προκαλεί αγωνία και για το δικό μας μέλλον, και αναπόφευκτα, θλίψη. Και πρέπει να την αναγνωρίσουμε.

Είναι μία περίοδος μελαγχολίας. Οπως και με την ασθένεια του πατέρα μου, έτσι και τώρα. Δεν υπάρχει εμβόλιο ή θεραπεία. Δεν υπάρχει τίποτα. Νοιώθουμε εκτεθιμένοι, μόνοι και αβοήθητοι. Η ζωή μας έχει αλλάξει και ότι ήταν κανονικό μέχρι χθες, σήμερα δεν είναι. Και επίσης, ζούμε στην απομόνωση, αρκετοί, τελείως μόνοι. Ισως έχουμε το διαδίκτυο, αλλά δεν έχουμε την επαφή την φυσική, την αγκαλιά, τον ήχο της φωνής πλάι μας, την χαρά να μοιραστούμε στιγμές με άλλους ανθρώπους, μας λείπει το “μαζί”. Το φυσικό “μαζί”.

Η θλίψη για κάθε έναν είναι μια προσωπική υπόθεση. Τα 18 χρονα παιδιά νοιώθουν έτσι γιατί στο λύκειο φέτος, ίσως και να μην υπάρξει τελετή αποφοίτησης. Και είναι στ' αλήθεια κάτι θλιβερό. Τα μικρότερα παιδιά του Δημοτικού στεναχωριούνται γιατί χάσανε ξαφνικά τα παιχνίδια, τα γέλια και τις χαρές στα διαλλείματα, τους φίλους, τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Και βέβαια είναι μεγάλη η στεναχώρια γι αυτά, τους προκαλεί λύπη, κλάμμα, άγχος.

Αυτό που θυμάμαι έντονα τον καιρό που ο πατέρας μου ήτανε άρρωστος, είναι τα συναισθήματα που με πλυμμύριζαν όταν σκεφτόμουν ότι θα φύγει. Ενοιωθα σαν να έχει ήδη φύγει. Αυτό μου δημιουργούσε έναν πανικό, έβλεπα μπροστά μου ένα μέλλον σκοτεινό, ενα αβέβαιο μέλλον. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Είναι συναισθήματα που δημιουργεί όλη αυτή η κατάσταση της πανδημίας. Δεν γνωρίζουμε τίποτε, πότε και πως θα τελειώσει. Ανησυχούμε για την υγεία των ανθρώπων μας που είναι σε μεγάλη ηλικία, για τις δουλειές που χάνονται και το οικονομικό αντίκτυπο, για τα παιδιά μας και την εκπαίδευσή τους που μένει πίσω. Εχουμε χάσει την ροή της ζωής μας, το κανονικό, το συνηθισμένο, την ασφάλειά μας.

Παντού διαβάζουμε -και από ειδικούς- σχεδόν τα ίδια. “Σκέψου θετικά”. “Μην αφήνεις να σε πάρει από κάτω”. Ναι, όμως η ζωή μας όπως την ξέραμε έχει χαθεί. Και υπάρχει κίνδυνος οι άνθρωποι που βιώνουν με θλίψη αυτήν την απώλεια να νοιώσουν ενοχή επειδή αισθάνονται αρνητικά.

Είναι σημαντικό όμως, εφόσον το νοιώθουμε να το επιτρέψουμε στον εαυτό μας .Την θλίψη για την απώλεια της ζωής μας όπως την ξέραμε. Δεν είναι κακό, δεν είναι ντροπή. Πρέπει να το βιώσουμε για να μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε και να ενταχθούμε σε μια νέα πραγματικότητα όταν όλο αυτό τελειώσει. Αλλωστε, με την θλίψη, τιμούμε το χθες που έχει περάσει, οπως το γνωρίζαμε έως τώρα.

Θεωρώ λοιπόν σκεπτόμενη όλα αυτά ότι ζούμε μέσα σε μία κατάσταση όπου το μόνο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι και ότι πιο σημαντικό. Συμπόνοια. Να αναγνωρίσουμε την θλίψη των ανθρώπων. Γιατί υπάρχει, και ο καθένας την αντιλαμβάνεται εντελώς προσωπικά. Αλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Αλλος μπορει να την ξεπερασει αλλος οχι.

Μέσα σε όλο αυτό, η ενσυναίσθηση και η συμπόνοια απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε καθώς η κατάρρευση ανθρώπων συμβαίνει “δίπλα μας”. Και είναι απαραίτητη η κατανόηση σε αυτό, η αγάπη και η προσφορά για παρηγοριά σε όποιον μας χρειάζεται για να μοιραστεί την θλίψη του. Εστω μέσα από μια τηλεφωνική επικοινωνία, έστω μέσα από το μέσετζερ και το skype.

Ενσυναίσθηση και συμπόνοια. Θαρρώ, το μεγαλύτερο μάθημα που θα μας αφήσει όλο αυτό.

Και ευχαριστώ όλες όσες που μοιράζεστε τους προβληματισμούς σας μαζί μου. Να είστε καλά και καλή αντάμωση να έχουμε!

Ελιάνα με