Παρασκευή 31 Μαΐου 2019
Πέμπτη 30 Μαΐου 2019
Τετάρτη 29 Μαΐου 2019
Σάββατο 18 Μαΐου 2019
Τετάρτη 15 Μαΐου 2019
Δευτέρα 13 Μαΐου 2019
Της Αστερόπης Λαζαρίδου
Υπάρχουν άραγε γυναίκες
που για τους δικούς τους λόγους δεν
θέλουν να αποκτήσουν παιδιά; Που
αισθάνονται πλήρεις κι ας μην έχουν
τεκνοποιήσει; Και βέβαια υπάρχουν.
Απλώς, δεν είναι τόσο εύκολο να το
παραδεχτούν σε μια κοινωνία που έχει
φετίχ με τα φρεσκοβαμμένα παιδικά
δωμάτια
Κυριακή 12 Μαΐου 2019
Τηλεφωνικός διάλογος
μάνας με γιο που σπουδάζει σε πανεπιστήμιο
της περιφέρειας.
- Έλα, μαμά.
- Έλα παιδί μου, που χάθηκες;
- Που χάθηκα, χτες βράδυ μιλήσαμε…
- Από χτες βράδυ μέχρι σήμερα, ξέρεις πόσα μπορούν να συμβούν; Ένα λεπτό θέλει να γίνει το κακό.
- Να σε παίρνω δηλαδή κάθε ΕΝΑ λεπτό;
- Λέω, παιδί μου… Της Μαρίας ο γιος δεν πήγε για σοκοφρέτα απ’ το περίπτερο και του ‘σπασε το πόδι το αγροτικό.
- Δεν τρώω σοκοφρέτες.
- Σκούφο φοράς;
- Έλα, μαμά.
- Έλα παιδί μου, που χάθηκες;
- Που χάθηκα, χτες βράδυ μιλήσαμε…
- Από χτες βράδυ μέχρι σήμερα, ξέρεις πόσα μπορούν να συμβούν; Ένα λεπτό θέλει να γίνει το κακό.
- Να σε παίρνω δηλαδή κάθε ΕΝΑ λεπτό;
- Λέω, παιδί μου… Της Μαρίας ο γιος δεν πήγε για σοκοφρέτα απ’ το περίπτερο και του ‘σπασε το πόδι το αγροτικό.
- Δεν τρώω σοκοφρέτες.
- Σκούφο φοράς;
(φωτο: Klimt "Motherhood")
Την σημερινή μέρα, θα έπρεπε να δίνουμε ευχές στα παιδιά μας, γιατί αυτά μας κάνανε μάνες. Το πιστεύω και παρ' όλο ότι το "χρόνια πολλά μανούλα" ηχεί στα αυτιά μου σαν τον μελωδικότερο των ήχων, μέσα μου δίνω στον άγγελό μου, χίλιες ευχές. (Και έξω μου, θα έλεγα, με όλη την υπερβολή της ημέρας, μόνο και μόνο για να τον ακούω να γελά τρυφερά... 😘)
Μια φορά τον χρόνο, σαν σήμερα, διαβάζω αυτό το γράμμα που του 'γραψα τέλη καλοκαιριού το
2015, όταν γύρισε από την πρώτη του περιπλάνηση στο εξωτερικό. Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Με τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν ξέρουμε τα πάντα. Μόνο νοιώθουμε (Και κάνουμε, ευτυχισμένες, ότι έχει να κάνει με το δικό τους το καλό...)
2015, όταν γύρισε από την πρώτη του περιπλάνηση στο εξωτερικό. Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Με τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν ξέρουμε τα πάντα. Μόνο νοιώθουμε (Και κάνουμε, ευτυχισμένες, ότι έχει να κάνει με το δικό τους το καλό...)
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι το διαβάζω γιατί μου ξυπνάει αυτά που ένοιωθα τότε που ενηλικιωνότανε, ανδρωνότανε, κι εγώ είμουν στο μεταίχμιο: η μάνα ενός ανήλικου γινότανε πια η μάνα ενός άντρα.
Και που όταν αυτό συμβαίνει, ξέρεις ότι κάποια πράγματα έχουν αλλάξει οριστικά. Το σπλάχνο σου πετάει πλέον με τα δικά του φτερά... Πετάει και φεύγει απ' την φωλιά του κι εσύ χαρούμενη το βλέπεις να χαίρεται και να απολαμβάνει την νέα του ζωή..
Ενα μόνο δεν αλλάζει. Η βεβαιότητα, για ακόμη μία φορά, ότι ευγνώμων για το ακριβό δώρο που σου δόθηκε, πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα θα είσαι μάνα του για όλη σου την ζωή.
31.7.15
Ενα γράμμα
για σένα Μπάμπη μου, για σένα γιέ μου που γύρισες
χθες από το πρώτο σου μεγάλο ταξίδι, έξω
απ' τα στενά οικογενειακά μας όρια, έξω
απ' οτιδήποτε γνωστό, το πρώτο σου ταξίδι
-γνωριμία με τον απέραντο κόσμο.
Γύρισες,
25 μέρες μετά την περιπλάνησή σου στο
νότο της γειτονικής Ιταλίας, πλήρης
εμπειριών, με το χαμόγελο του παιδιού
που γνωρίζει ότι πλέον μπορεί και αξίζει
να λέγεται Αντρας.
Εκλεισες τα 18 σου,
λίγους μήνες πριν, τέλειωσες το Λύκειο,
έδωσες πανελλήνιες. Προετοιμάζεσαι για
εξετάσεις στο Κρατικό. Το ταξίδι αυτό
ήτανε το όνειρό σου, κι ήρθε αυθόρμητα
σαν
δώρο ενός κεφαλαίου που έκλεισες με
απόλυτη επιτυχία στην ζωή σου. Το
μαθητικό. Μας έκανες όλους περήφανους,
όχι γιατί είσουν ο άριστος μαθητής
-παρότι δεν τα πήγες ποτέ άσχημα- αλλά
γιατί είσουν και είσαι ένα εξαιρετικό,
ξεχωριστό και προικισμένο με χίλιες
αρετές παιδί. Ηξερες πάντα τι δεν ήθελες,
κι αυτό που ήθελες ήξερες και ξέρεις να
το διεκδικήσεις και να το κερδίσεις με
το σπαθί σου.
Αγαπημένε μου γιέ,
ξεκίνησες κι όλας το ταξίδι σου για την
δική σου Ιθάκη...Νοιώθω μια απέραντη
ευτυχία, νοιώθω αληθινά ευλογημένη στην
σκέψη ότι έχεις το θάρρος να ριχτείς
στο υπέροχο ταξίδι της ζωής ενώ καλά
καλά δεν έκλεισες τα 18 σου χρόνια... Σε
κοιττάζω γεμάτη δέος κι αναρωτιέμαι:
έβαλα ένα λιθαράκι κι εγώ στην αέναη,
ακατάπαυστη δημιουργία της ζωής; Χάρισα
κι εγώ μια ανθρώπινη ζωή στον κόσμο
ετούτο; Πως, πότε, 18 χρόνια σε είχα κάτω
απ' τις φτερούγες μου, ενα χρόνο μέσα
μου, 19 το σύνολο, πότε πέρασαν;; Δεν μου
φθάσαν καρδούλα μου, δεν σε χόρτασα.. Κι
όμως τι οξύμωρο είναι αυτό, να νοιώθω
τόσο ευτυχισμένη τόσο ικανοποιημένη,
που σε βλέπω να φεύγεις σιγά σιγά μακριά
μου.
Ζήσε αγάπη μου. Ανοιξε τα φτερά σου
και πέταξε ελεύθερα, και ποτέ μα ποτέ,
μη φοβηθείς αν πέσεις. Να 'χεις το θάρρος
όταν συμβεί αυτό να σηκωθείς, και να
προχωρήσεις. Να κυνηγάς αυτό που αγαπάς
και να προχωράς, παιδί μου. Πάντα.
Μου
άρεσε να σε έχω κοντά μου, να ζούμε μαζί.
Σε λίγο καιρό όμως θα φύγεις να ζήσεις
μόνος. Περνάμε πολύ ωραία, συζητάμε, μα
τσακωνόμαστε κι όλας, όμως αν το
καλοσκεφθώ στο τέλος κάποια άκρη
βγαίνει, ώστε να καταλάβουμε ό ένας τον
άλλον. Μακάρι στο μέλλον, με την γυναίκα
της ζωής σου, και όχι μόνο, να λειτουργείς
έτσι. Είναι από τα στοιχήματα μιας μάνας
αυτό,για μένα τουλάχιστον. Να διαχειρίζεσαι
τα προβλήματα μιας σχέσης, επικοδομητικά.Να
ξέρεις ότι θα προκύψουν, διότι τέλειος
ουδείς, αλλά επίσης να γνωρίζεις πως να
αποκομήσεις το καλό από κάθε κατάσταση
έστω και ζόρικη, που θα ζήσεις.
Στο
δωμάτιό σου, ακούς μουσική τώρα.. Τα δικά
σου, τα χέβι..Παλιότερα, όταν άρχισες να
ακούς αυτό το είδος μουσικής, αποφάσισα
να το ξαναθυμηθώ κι εγώ, και να το γνωρίσω
καλύτερα αυτή τη φορά. Και ανακάλυψα
τους Metalica, και κάποια
άλλα συγκροτήματα ακόμα, που έχουν
πραγματικά φοβερή μουσική και στίχους.
Ενα κέρδος λοιπόν ακόμα, απ' την ζωή μου
μαζί σου γιόκα μου! Και πρέπει να πω, ότι
είσαι ένας εξαίρετος δάσκαλος, σου
χρωστάω πάμπολες γνώσεις σε πάρα πολλά
θέματα....
Πεινάωωωωω, αλλά δε βλέπω
ακόμα να συγκινείσαι... έφαγες και
αργά πρωινό, πριν μια ώρα σηκώθηκες. Εν
τω μεταξύ, σπάσανε τα τηλέφωνα, όλοι σου
τηλεφωνούν για να σου ευχηθούνε καλώς
ήλθες.. Χθες βράδυ μετά το φαγητό, κι αφού
μου διηγήθηκες όλο το ταξίδι σου καθώς
τρώγαμε καθήσαμε στον μπλε τον καναπέ
να παίξουμε με τον Τσάρλι ανάμεσά μας,
πριν πούμε καληνύχτα..
Μέχρι το επόμενο
ταξίδι σου γιέ μου, κλείνω στην ψυχή μου
τις στιγμές που σε έχω κοντά μου...
Και
σ' ευχαριστώ, που εσύ μ' έκανες μάνα.
«Μάνα, μητέρα, μαμά».
Όπως και να πεις τη λέξη αυτή, σε όποια
γλώσσα και αν είναι ειπωμένη, είναι η
πιο σημαντική, η πιο ιερή. Και κάθε χρόνο
γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο, με τρόπο
διαφορετικό (κυρίως καταναλωτικό), αλλά
με τον ίδιο σκοπό: να τιμήσουν τη μητέρα.
Η Γιορτή της Μητέρας
είναι κινητή (όπως και εκείνη του πατέρα)
και στην Ελλάδα γιορτάζεται
Πέμπτη 9 Μαΐου 2019
Τετάρτη 8 Μαΐου 2019
Πριν παραθέσω το άρθρο, θα ήθελα να τονίσω την σημασία της ανεξάντλητης,χωρίς όρια Αγάπης που οφείλουμε να δίνουμε στα παιδιά μας, χωρίς να σκεφτούμε ούτε για μια στιγμή ότι θα τα κάνουμε "μαμόθρεφτα". Τα όρια μπορούν να μπουν οπουδήποτε χρειάζονται, αλλά όχι στην αγάπη.
Μεγάλωσα τον γιό μου μόνη μου (ανεπηρέαστη από τους γύρω μου, κατόπιν επιλογής μου). Οποιος
Τρίτη 7 Μαΐου 2019
Δευτέρα 6 Μαΐου 2019
η αλήθεια μας είναι μονόδρομος.
Ενας μονόδρομος που κρύβει κόπο, προσπάθεια κάθε στιγμή για να μην παρασυρθείς από τις σειρήνες γύρω σου και από τα πρέπει των άλλων. Απ' αυτά που θα σε κρατήσουν στην "παρέα". Μια παρέα που όμως κρύβει μοναξιά αφού λίγοι θα σε καταλάβουν κι οι περισσότεροι θ΄ αποστρέψουν το κεφάλι, κρίνοντάς σε..
Μα μη σε νοιάζει. Αυτός ο δρόμος είναι που θα σε οδηγήσει στην ελευθερία και στην αληθινή χαρά!
Ενας μονόδρομος που κρύβει κόπο, προσπάθεια κάθε στιγμή για να μην παρασυρθείς από τις σειρήνες γύρω σου και από τα πρέπει των άλλων. Απ' αυτά που θα σε κρατήσουν στην "παρέα". Μια παρέα που όμως κρύβει μοναξιά αφού λίγοι θα σε καταλάβουν κι οι περισσότεροι θ΄ αποστρέψουν το κεφάλι, κρίνοντάς σε..
Μα μη σε νοιάζει. Αυτός ο δρόμος είναι που θα σε οδηγήσει στην ελευθερία και στην αληθινή χαρά!




































